Essentiële gids voor gewrichtsgezondheid en welzijn
De man op de foto is mijn opa. En die opgestoken middelvinger is bedoeld voor de drie artsen die zeiden dat hij nooit meer overeind zou komen en dat hij zich op zijn leeftijd maar bij zijn lot moest neerleggen. Als een arts ook tegen u of een van uw dierbaren heeft gezegd: ‘Leg u er maar bij neer’, lees dan tot de laatste regel. Na wat er bij ons is gebeurd, heb ik niet het recht om te zwijgen. Ik heet Julie. Ik ben drieëntwintig en werk als boekhoudster. Ik woon met mijn opa Jan in een dorp bij Dinteloord, in Noord-Brabant. Hij heeft mij opgevoed. Niet mijn moeder. Niet mijn vader. Mijn opa. Mijn moeder liet me bij hem achter toen ik twee was en vertrok naar Italië. Mijn vader heb ik nooit gezien. Ik heb niet eens een foto van hem. Opa was smid in de dorpssmederij en werkte daarna dertig jaar in het onderhoud van de suikerfabriek. Zijn handen zijn als gietijzer. Zijn linkerduim is platgeslagen door al die hamerslagen. Toen ik klein was, waste hij me in een zinken teil op het erf en vlocht hij mijn haar met zijn smidshanden. Scheef, maar hij vlocht het wel. Hij boog zich over mijn schoolschriften, terwijl hij zelf maar vier jaar op school had gezeten, en herhaalde steeds: ‘Doe je best op school, Julie, meisje. Jij gaat later je brood verdienen met je hoofd, niet met je rug zoals ik.’ Hij ging naar de ouderavonden en zat daar helemaal alleen tussen de moeders. Op een dag vroeg de juf: ‘En waar is de moeder van dit kind?’ Hij antwoordde: ‘Haar moeder, dat ben ik.’ Niemand heeft die vraag ooit nog gesteld. Ik heb boekhouden gestudeerd in Bergen op Zoom. Vanaf de keukentafel doe ik online de boekhouding voor kleine bedrijven. De hele dag zit ik in de cijfers van anderen. Onthoud dat verhaal over die cijfers goed. Ik kom erop terug. Opa's knieën begonnen het een jaar of tien geleden te begeven. De smederij en dertig jaar op de betonnen fabrieksvloer hadden hun sporen nagelaten. Eerst liep hij mank, daarna ging hij met een wandelstok lopen. En als iemand erover bego
