Ang Gulayan ng Bayan
Sa isang maliit na baryo, may isang bakanteng lupa sa gitna ng plaza. Matagal na itong hindi ginagamit. Puno ito ng mga damo at basura. Isang araw, nagtipon ang mga kapitbahay sa plasa upang pag-usapan ang kanilang problema—ang presyo ng gulay ay patuloy na tumataas. Marami sa kanila ang hindi na makabili ng sariwang pagkain. "Ano ang gagawin natin?" tanong ng isang kapitbahay. "Hindi na natin kayang bumili ng gulay." Nag-isip si Kapitan. "Bakit hindi natin gamitin ang bakanteng lupang iyon?" sabi niya. "Gawin nating gulayan para sa lahat." Nagkatinginan ang mga tao. "Ngunit hindi lahat sa atin ay marunong magtanim," sabi ng isa. "Hindi mahalaga," sagot ni Kapitan. "Ang iba ay marunong, ang iba ay matututo. Ang mahalaga ay sama-sama tayo." Mula sa araw na iyon, nagsimula ang kanilang proyekto. Ang mga kalalakihan ay naglinis ng lupa at nagtayo ng mga kama ng halaman. Ang mga kababaihan ay nagdala ng mga buto at pataba. Ang mga bata ay nag-igib ng tubig at tumulong sa pagdidilig. Sa una, mahirap ang lahat. Hindi sanay ang ilan sa pagtatanim. Ngunit sa pagtutulungan, natutunan nila. Ang mga marurunong ay nagturo sa mga hindi marunong. Walang nag-away. Walang nagreklamo. Pagkalipas ng ilang linggo, nagsimula nang tumubo ang mga halaman. Mga dahon ng pechay, mga talong, at mga sitaw. Tuwang-tuwa ang lahat. "Tingnan ninyo!" sigaw ng isang bata. "May bunga na!" Nang anihan na, hinati nila ang mga gulay nang pantay-pantay. Bawat pamilya ay may dala-dalang sariwang gulay pauwi. Hindi na nila kailangang bumili sa palengke. Ngunit higit sa gulay, may iba pa silang naani—ang pagkakaibigan at pagkakaisa. Mula noon, naging regular na aktibidad ng baryo ang gulayan. Tuwing Sabado, nagkikita-kita sila sa plasa upang magtanim, mag-alaga, at mag-usap. Hindi lamang gulay ang lumalago sa lupang iyon—pati na rin ang kanilang samahan. Isang araw, may dumalaw na bisita mula sa ibang baryo. "Bakit ang saya-saya ng inyong baryo?" tanong nito. Ngumiti si Kapitan at itinuro ang gulayan. "Dah
