Ang Isda sa Ilog
Si Mang Berto ay isang mangingisda sa isang maliit na baryo sa tabing-dagat. Araw-araw, sumasakay siya sa kanyang bangka at nangingisda. Ngunit hindi siya kuntento. Tuwing umuuwi siya, sinasabi niya, "Konti pa sana. Sana mas marami ang aking huli." Isang araw, may nakita siyang matandang babae na nakaupo sa dalampasigan. Tahimik itong nakatingin sa karagatan. "Ate, ano po ang ginagawa ninyo rito?" tanong ni Mang Berto. "Nakikinig ako sa alon, anak," sagot ng matanda. "Bawat alon ay may kwento." Hindi maintindihan ni Mang Berto ang sinabi nito. Ngunit naupo siya sa tabi ng matanda. "Ate, ako po ay mangingisda. Ngunit hindi ako kuntento sa aking huli. Palagi kong gusto ng mas marami." "Bakit mo kailangan ng mas marami?" tanong ng matanda. "Hindi ba sapat ang mayroon ka?" "Kulang po," sagot ni Mang Berto. "Gusto ko ng mas maraming isda upang makapagbenta ako nang marami at yumaman." Ngumiti ang matanda. "Anak, may isang kwento ako para sa iyo. May isang ibon na laging nag-iipon ng pagkain. Araw-araw, naghahanap ito ng mas marami, mas marami, at mas marami. Hanggang sa isang araw, hindi na ito makalipad dahil sa bigat ng kanyang dala. Namatay ito—hindi dahil sa gutom, kundi dahil sa sobra." Natahimik si Mang Berto. "Ano pong ibig ninyong sabihin?" "Ang sobra ay hindi laging mabuti," sagot ng matanda. "Ang sapat ay sapat na. Kung kukuha ka ng higit sa iyong kailangan, ikaw ay magiging alipin ng iyong kasakiman. Ngunit kung matututo kang magpasalamat sa kung ano ang mayroon ka, ikaw ay magiging malaya." Hindi nakasagot si Mang Berto. Umuwi siya at pinag-isipan ang mga salita ng matanda. Kinabukasan, nang siya ay mangisda, nakahuli siya ng marami. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi niya lahat kinuha. Iniwan niya ang ilang isda sa dagat. "Para sa iba," sabi niya sa sarili. "At para sa bukas." Umuwi siya na may ngiti—hindi dahil sa dami ng kanyang huli, kundi dahil alam niyang may sapat siya. Sa mga sumunod na araw, napansin niya ang pagbabago. Hindi na siya nag-alala. Hindi
