Ang Mabagal na Paglalakad
Si Arnold ay isang binatang laging nagmamadali. Nagmamadali siyang pumasok sa trabaho. Nagmamadali siyang kumain ng tanghalian. Nagmamadali siyang umuwi. Hindi siya humihinto. Hindi siya lumilingon sa paligid. Ang tanging nasa isip niya ay ang kanyang susunod na gagawin. Isang araw, nagkasakit ang kanyang lola. Napilitan si Arnold na umuwi sa probinsya upang alagaan ito. "Arnold, pasensya na at naabala kita," sabi ng kanyang lola. "Wala pong problema, Lola," sagot ni Arnold. "Ngunit alam ko na busy ka," sabi ng lola. "Sa lungsod, laging busy ang mga tao." Sa unang araw, nainis si Arnold. Walang internet. Walang telebisyon. Tanging ang tunog ng mga ibon at ang hangin ang kanyang naririnig. "Lola, paano kayo nabubuhay nang ganito?" tanong niya. "Ang bagal ng lahat." "Arnold," sabi ng lola, "ang buhay ay hindi karera. Hindi kailangang maging mabilis ang lahat. Minsan, ang bagal ay mas mabuti." Hindi naintindihan ni Arnold ang sinabi ng kanyang lola. Ngunit wala siyang magawa kundi manatili. Sa mga sumunod na araw, napansin ni Arnold ang mga bagay na hindi niya napapansin noon. Ang mga bulaklak sa tabi ng daan. Ang mga ibon na umaawit tuwing umaga. Ang mga bata na naglalaro sa plasa nang walang pag-aalala. "Lola, bakit ang saya ng mga bata?" tanong ni Arnold. "Dahil hindi sila nagmamadali," sagot ng lola. "Hindi nila iniisip ang bukas. Ang tanging iniisip nila ay ang ngayon." Isang hapon, yinaya si Arnold ng kanyang lola na maglakad sa paligid ng baryo. "Lola, bakit po tayo maglalakad? Mabilis lang naman nating makikita ang lahat," sabi ni Arnold. "Arnold," sagot ng lola, "hindi mo makikita ang kagandahan ng baryo kung nagmamadali ka. Kailangan mong dahan-dahan. Kailangan mong tumingin." Sumama si Arnold sa kanyang lola. Naglakad sila nang dahan-dahan. Nakita niya ang matandang simbahan. Nakita niya ang mga punong tanim pa ng kanyang lolo. Nakita niya ang mga taong nakangiti sa kanya habang siya ay dumadaan. "Lola," sabi ni Arnold, "hindi ko alam na ganito pala kaganda
