Ang Hindi Nakikitang Regalo
Si Linda ay isang babaing laging nagkukumpara sa iba. Ang kanyang kaibigan ay maganda at sikat. Ang kanyang kapatid ay matalino at matagumpay. Si Linda naman ay pakiramdam niya—wala siyang espesyal. "Bakit wala akong talento?" tanong niya sa sarili. "Bakit hindi ako katulad nila?" Isang araw, habang naglalakad siya sa parke, may nakita siyang matandang pintor na nagpipinta. Lumapit si Linda at pinanood ito. "Ganda po ng inyong ipinipinta," sabi niya. Ngumiti ang matanda. "Salamat, anak. Gusto mo bang subukan?" "Hindi po ako marunong," sagot ni Linda. "Wala po akong talento sa pagpipinta." "Hindi mo kailangan ng talento upang subukan," sabi ng pintor. "Kailangan mo lamang ng lakas ng loob." Pinilit siya ng matanda na humawak ng brush. Nagpinta si Linda—hindi maganda, ngunit may kakaiba rito. May emosyon. May pakiramdam. "Hindi masama," sabi ng pintor. "Ngunit hindi ko po alam kung ano ang ipininta ko," sabi ni Linda. "Iyon ang iyong nararamdaman," sagot ng pintor. "Ang sining ay hindi tungkol sa kung gaano ito kaganda. Ito ay tungkol sa kung gaano ito katotoo." Napaisip si Linda. "Guro, paano ko malalaman ang aking talento?" "Hindi mo ito mahahanap sa pamamagitan ng pagtingin sa iba," sagot ng pintor. "Mahahanap mo ito sa pamamagitan ng pagtingin sa iyong sarili. Ano ang nagpapasaya sa iyo? Ano ang madali para sa iyo? Ano ang nagpapakilos sa iyo?" Umuwi si Linda at pinag-isipan ang mga tanong na iyon. Napagtanto niya na mahilig siyang makinig sa mga tao. Mahilig siyang umaliw sa mga nalulungkot. Mahilig siyang magbigay ng payo. Hindi iyon talento sa pagpipinta o pagkanta. Ngunit ito ay isang regalo—ang kakayahang umunawa at makinig. Mula noon, ginamit ni Linda ang kanyang regalo. Naging tagapakinig siya ng kanyang mga kaibigan. Naging gabay siya ng kanyang pamilya. Hindi siya naging sikat, ngunit siya ay naging mahalaga sa mga taong nakapaligid sa kanya. Isang araw, bumalik siya sa matandang pintor. "Guro, natagpuan ko na ang aking regalo," sabi niya. "Ano iyon?" "An
