Ang Hakbang sa Dilim
Si Dina ay isang dalagang laging nag-aalala. Tuwing may bagong gagawin, iniisip niya ang lahat ng maaaring magkamali. "Paano kung mabigo ako? Paano kung hindi ko kaya?" Ang kanyang isip ay puno ng "paano kung." Dahil dito, marami siyang hindi sinubukan. Marami siyang hindi naabot. Isang araw, inimbitahan siya ng kanyang kaibigan na si Lenie na sumama sa isang hiking trip. "Dina, sumama ka. Maganda ang tanawin sa tuktok," sabi ni Lenie. "Hindi ako marunong mag-hiking," sagot ni Dina. "Baka madapa ako. Baka hindi ko kaya." "Subukan mo lang," sabi ni Lenie. "Hindi mo kailangang abutin ang tuktok sa unang araw. Kailangan mo lamang magsimula." Dahil sa pilit ng kanyang kaibigan, pumayag si Dina. Noong araw ng hiking, nakatayo siya sa paanan ng bundok. Tumingala siya—napakataas nito. "Hindi ko kaya," bulong niya. "Huwag mong tingnan ang tuktok," sabi ni Lenie. "Tingnan mo lamang ang iyong susunod na hakbang. Iyon lang ang kailangan mong gawin ngayon." Dahan-dahang nagsimula si Dina. Isang hakbang, pagkatapos ay isa pa. Hindi niya tiningnan ang tuktok. Tiningnan lamang niya ang kanyang mga paa. Maya-maya, napansin niya na malayo na pala ang kanyang narating. Hindi niya ito napansin habang siya ay abala sa paghakbang. Makalipas ang ilang oras, narating nila ang tuktok. Napakaganda ng tanawin. Napaluha si Dina. "Nagawa ko," sabi niya. "Hindi ko akalaing kaya ko." "Kaya mo," sabi ni Lenie. "Hindi mo lamang alam. Ang kailangan mo lang ay ang lakas ng loob na magsimula." Mula noon, hindi na masyadong nag-alala si Dina. Hindi nawala ang kanyang takot, ngunit natutunan niyang huwag itong hayaang pumigil sa kanya. At tuwing may bagong hamon, naaalala niya ang kanyang pag-akyat sa bundok—ang kailangan lamang ay ang susunod na hakbang.
