grfrotun.icu
Πριν ένα μήνα έκλαιγα στο λεωφορείο μετά τη βάρδια. Σήμερα γράφω αυτό εδώ. Δεν ξέρω γιατί το γράφω. Μάλλον γιατί αν δεν το γράψω θα σκάσω. Ή θα τα παρατήσω. Ή και τα δύο. Δεν είμαι από αυτούς που γκρινιάζουν. Δεν ήμουν ποτέ. Ο πατέρας μου δούλευε στη μεταλλουργία στη Θεσσαλονίκη — στην ΑΒΕΒΕ, στη βιομηχανική ζώνη στα ανατολικά — μέχρι που έκλεισε στα ενενήντα. Δεν παραπονέθηκε ποτέ. Ο παππούς μου δούλευε στα ορυχεία στη Δυτική Μακεδονία, πέρασε ό,τι μπορεί να περάσει άνθρωπος. Ούτε αυτός. Στην οικογένειά μας δεν γίνονται αυτά. Δουλεύεις. Αντέχεις. Τέλος. Χτες όμως στο λεωφορείο για το σπίτι μετά τη βάρδια — έκλαψα. Απλά καθόμουν δίπλα στο τζάμι με την πορτοκαλί φόρμα, λερωμένος μετά από δώδεκα ώρες στον δρόμο — και έκλαψα. Χωρίς φωνή. Γύρισα προς το τζάμι. Ήλπιζα να μη με δει κανείς. Δεν ξέρω αν με είδαν. Δεν με ένοιαζε. Να τι με έφερε σε εκείνο το σημείο. Ποιος είμαι Με λένε Δημήτρη Σταυρίδη. Είμαι 41. Από Θεσσαλονίκη. Οδοποιός. Δεκαοχτώ χρόνια. Μπαλώματα, διαγραμμίσεις, φρεάτια — όλα αυτά που τα προσπερνάτε με το αμάξι χωρίς να τα σκεφτείτε. Νυχτερινές βάρδιες, καλοκαιρινές βάρδιες, βάρδιες στις αργίες. Δουλεύουμε όταν κοιμάστε εσείς. Μου άρεσε αυτή η δουλειά. Σοβαρά. Έξω, σε κίνηση, βλέπεις αποτέλεσμα αμέσως. Σήμερα λακκούβα — αύριο λεία άσφαλτος. Απλό κι ειλικρινές. Έμενα στη Σταυρούπολη — δυτική εργατική γειτονιά της Θεσσαλονίκης, δεν είναι μοδάτη αλλά δική μου. Νοίκιαζα δυάρι 520 ευρώ τον μήνα. Η κόρη μου η Ελένη — 9 χρονών, μένει με τη μητέρα της στη Νεάπολη. Τη βλέπω κάθε Σαββατοκύριακο. Διατροφή πληρώνω, δεν τη χάνω. Αμάξι δεν είχα. Λεωφορείο ή με τα πόδια. Αυτό έχει σημασία — θα καταλάβετε μετά. Μαγείρευα μόνος. Ούτε delivery ούτε έξω. Lidl στη Λαγκαδά, ό,τι πιο φτηνό. Ρεπό δεν είχα ιδιαίτερα — βάρδιες ακανόνιστες, πότε τέσσερις και δύο ρεπό, πότε έξι κι ένα. Ζούσα όπως ζούσα. Χωρίς πολυτέλειες. Αλλά τα έβγαζα πέρα. Τα νούμερα Στο χέρι κάπου 1.180 ευρώ — μαζί με τα νυχτερινά, χωρίς αυτά λιγότερα. Ενοίκιο — 520. Λογαριασμοί — χειμώνα 145, κ
