grfrotun.icu
Τρία χρόνια έκανα τα πάντα σωστά. Και πάλι βρέθηκα στο μηδέν. Να τι έγινε μετά. Με λένε Δημήτρη Σταυρίδη. Είμαι 36 χρονών. Από Θεσσαλονίκη. Δεν είμαι από αυτούς που γράφουν τέτοια. Ποτέ δεν έγραφα προσωπικά στο ίντερνετ — δεν μου ταίριαζε. Σκεφτόμουν ότι ο καθένας έχει τα δικά του. Αλλά μερικοί που τους είπα αυτή την ιστορία από κοντά μου είπαν όλοι το ίδιο: «Ρε Δημήτρη, γράψ' το. Μπορεί να βοηθήσει κάποιον». Γι' αυτό γράφω. Ποιος είμαι Μεγάλωσα στη Σταυρούπολη — δυτική γειτονιά της Θεσσαλονίκης, εργατική, αληθινή. Ο πατέρας μου δούλεψε σε εργοστάσιο στη ΒΙΠΕΘ — η βιομηχανική ζώνη έξω από την πόλη. Δούλευε μέχρι που έκλεισε στα μέσα του 2000. Η μάνα μου καθαρίστρια σε σχολείο στη γειτονιά μας. Κανονική ελληνική οικογένεια. Ούτε φτωχοί ούτε πλούσιοι. Άνθρωποι που πληρώνουν τους λογαριασμούς τους και δεν κάνουν φασαρία. Σπουδές δεν έκανα. Στα 19 εργάτης σε αποθήκη. Στα 23 χειριστής παραγωγής σε εργοστάσιο τροφίμων στην Καλαμαριά. Στα 28 υπεύθυνος βάρδιας. Σταθερά, κανονικός μισθός, σταθερός ρυθμός. Δεν πετούσα λεφτά. Δεν έπαιρνα νησιά κάθε καλοκαίρι με τους φίλους. Δεν έπαιρνα δάνειο για καινούργιο κινητό κάθε χρόνο. Νοίκιαζα στη Σταυρούπολη — όχι κέντρο, αλλά ήσυχα και μια χαρά. 500 ευρώ τον μήνα. Κυκλοφορούσα με Peugeot Partner του 2015. Μαγείρευα σπίτι. Κάθε δυο εβδομάδες — ένας καφές με τα παιδιά στο καφενείο στη γωνία. Ζούσα λιτά. Αλλά ζούσα κανονικά. Ή τουλάχιστον νόμιζα πως ζούσα κανονικά. Πώς ήταν ο μήνας μου Μισθός στο χέρι — κοντά στα 1.280 ευρώ. Για Ελλάδα, για τη θέση μου — εντάξει. Ενοίκιο — 500. Λογαριασμοί — χειμώνα ως 140, καλοκαίρι γύρω στα 55. Βενζίνη — περίπου 110, το εργοστάσιο στην άλλη άκρη. Ασφάλεια αυτοκινήτου — 68 τον μήνα. Σούπερ μάρκετ — προσπαθούσα να μείνω στα 160, σπάνια τα κατάφερνα. Κινητό — 22. Ίντερνετ — 28. Δόση πλυντηρίου — 18 ευρώ, σχεδόν το τελείωνα. Σύνολο — 1.101 με 1.160 ευρώ μόνο για τα βασικά. Περίσσευαν 120–180 ευρώ τον μήνα. Αν δεν τύχαινε τίποτα. Τύχαινε πάντα. Τον Φεβρουάριο το Peugeot δεν πέρασε ΚΤΕΟ —
