Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
grfrotunf.lat
Σκεφτόμουν για πολύ καιρό αν έπρεπε να γράψω αυτή την ιστορία. Στην κοινωνία μας δεν συνηθίζουμε να βγάζουμε τα προσωπικά μας προς τα έξω, ειδικά όταν πρόκειται για χρήματα και χρέη. Όμως αποφάσισα πως, αν η εμπειρία μου βοηθήσει έστω και έναν άνθρωπο να βγει από αυτόν τον φαύλο κύκλο, τότε αξίζει τον κόπο. Με λένε Δημήτρη Σταυρίδη. Έζησα όλη μου τη ζωή στην Ελλάδα. Είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που πίστευαν πάντα στην τίμια δουλειά. Τελείωσα το πανεπιστήμιο, δούλεψα σε δημοτική υπηρεσία και πίστευα πως, αν είσαι σωστός πολίτης και δουλεύεις τίμια, τότε και το κράτος και η ζωή θα σου το ανταποδώσουν. Όλοι όμως ξέρουμε πώς κατέληξαν τα πράγματα. Μια κρίση που κρατάει εδώ και δεκαετίες. Πρώτα έκοψαν τους μισθούς, μετά άρχισαν να μειώνουν τις συντάξεις των γονιών μας. Πήρα δάνειο για να ανοίξω ένα μικρό συνεργείο, με την ελπίδα να φτιάξω κάτι δικό μου. Τελικά το συνεργείο έκλεισε και το χρέος προς την τράπεζα μεγάλωνε συνεχώς σαν χιονοστιβάδα. Τα τελευταία πέντε χρόνια η ζωή μου είχε μετατραπεί σε έναν ατελείωτο εφιάλτη που λεγόταν «λογαριασμοί». Ξέρετε αυτό το συναίσθημα, όταν κάθε πρωί δεν ξεκινάει με καφέ αλλά με το άγχος να ανοίξεις το γραμματοκιβώτιο μήπως βρεις άλλη μία ειδοποίηση χρέους; Όταν μπαίνεις στο σούπερ μάρκετ και αρχίζεις να υπολογίζεις στο μυαλό σου κάθε πακέτο μακαρόνια για να δεις αν θα σου μείνουν χρήματα ούτε καν για το λεωφορείο; Το πιο δύσκολο ήταν να κοιτάζω τα παιδιά μου στα μάτια. Ο γιος μου ζητούσε έναν καινούργιο υπολογιστή για το σχολείο και εγώ του έλεγα ψέματα πως «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή» και πως «θα δούμε τον επόμενο μήνα». Ένιωθα αποτυχημένος μέσα στην ίδια μου τη χώρα. Έβλεπα τα γιοτ στο λιμάνι, που κόστιζαν περισσότερο από ολόκληρη τη γειτονιά μου, και αναρωτιόμουν: «Τι έκανα λάθος; Γιατί δουλεύω 14 ώρες τη μέρα και παρ’ όλα αυτά παραμένω φτωχός;» Μια μέρα, μέσα σε όλη αυτή την πίεση, πήγα στο γνωστό μας καφέ στη γωνία για να πιω έναν φτηνό καφέ και να καθίσω λίγο ήσυχος. Εκεί συνάντησα τον Νίκο. Είχαμε να μιλήσουμε περίπου
