grfrotun.icu
Τρία χρόνια έκανα τα πάντα σωστά. Και πάλι βρέθηκα στο μηδέν. Να τι έγινε μετά. Με λένε Δημήτρη Σταυρίδη. Είμαι 36 χρονών. Από Θεσσαλονίκη. Δεν είμαι από αυτούς που γράφουν τέτοια. Ποτέ δεν έγραφα προσωπικά πράγματα στο ίντερνετ — το θεωρούσα αταίριαστο για μένα. Ότι ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα. Αλλά μερικοί άνθρωποι που τους διηγήθηκα αυτή την ιστορία από κοντά είπαν όλοι το ίδιο: «Δημήτρη, γράψ' το. Μπορεί να βοηθήσει κάποιον». Γι' αυτό — γράφω. Ποιος είμαι Μεγάλωσα στη Σταυρούπολη — δυτική συνοικία της Θεσσαλονίκης, εργατική, αληθινή. Ο πατέρας μου δούλεψε όλη του τη ζωή σε εργοστάσιο στη ΒΙΠΕΘ — η βιομηχανική ζώνη έξω από την πόλη. Δούλεψε μέχρι που το εργοστάσιο έκλεισε στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Η μητέρα μου καθαρίστρια στο σχολείο της γειτονιάς μας. Συνηθισμένη ελληνική οικογένεια. Ούτε φτωχοί, ούτε πλούσιοι. Άνθρωποι που πληρώνουν τους λογαριασμούς και δεν κάνουν πολλά λόγια. Στο πανεπιστήμιο δεν πήγα. Στα 19 — ανειδίκευτος σε αποθήκη. Στα 23 — χειριστής παραγωγής σε εργοστάσιο τροφίμων στην Καλαμαριά. Στα 28 — υπεύθυνος βάρδιας. Σταθερότητα, κανονικός μισθός, ξεκάθαρος ρυθμός. Δεν σπαταλούσα. Δεν έπαιρνα κάθε καλοκαίρι τα νησιά με τους φίλους. Δεν έπαιρνα δάνειο για καινούργιο κινητό κάθε χρόνο. Νοίκιαζα διαμέρισμα στη Σταυρούπολη — όχι κέντρο, αλλά ήσυχο και εντάξει. 500 ευρώ το μήνα. Έτρεχα με Peugeot Partner του 2015. Μαγείρευα σπίτι. Μια φορά στις δύο εβδομάδες — καφές με τα παιδιά στο καφενείο στη γωνία. Ζούσα λιτά. Αλλά ζούσα κανονικά. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Πώς ήταν ο μήνας μου Μισθός στο χέρι — γύρω στα 1.280 ευρώ. Με τα ελληνικά δεδομένα για τη θέση μου — εντάξει. Ενοίκιο — 500. Κοινόχρηστα — τον χειμώνα έως 140, το καλοκαίρι γύρω στα 55. Βενζίνη — περίπου 110, το εργοστάσιο στην άλλη άκρη της πόλης. Ασφάλεια αυτοκινήτου — 68 τον μήνα. Τρόφιμα — προσπαθούσα να κρατάω στα 160, σπάνια τα κατάφερνα. Κινητό — 22. Ίντερνετ — 28. Δόση για πλυντήριο — 18 ευρώ, σχεδόν το είχα ξεπληρώσει. Σύνολο — γύρω στα 1.101–1.160 ευρώ
