Ang Bisig ni Andoy
Si Andoy ay isang batang lalaki na payat at maliit. Tuwing may palakasan sa kanilang paaralan, hindi siya sumasali. Natatakot siyang mapahiya. Natatakot siyang matalo. "Andoy, sumali ka sa basketball," sabi ng kanyang kaibigan. "Hindi ako marunong," sagot ni Andoy. "At payat ako. Hindi ako bagay sa basketball." Isang araw, may bagong guro sa palakasan—si Coach Ramon. Napansin niya si Andoy na nakaupo sa gilid, nanonood lamang. "Andoy, bakit hindi ka sumasali?" tanong ni Coach Ramon. "Coach, payat po ako," sagot ni Andoy. "Hindi po ako malakas." Tiningnan ni Coach Ramon ang kanyang mga mata. "Andoy, ang lakas ay hindi nasusukat sa laki ng katawan. Ito ay nasusukat sa laki ng puso. Alam mo ba na ang pinakamahuhusay na atleta ay hindi laging ang pinakamalaki? Sila ang pinakamatiyaga." Hinikayat ni Coach Ramon si Andoy na sumali sa training. Sa una, nahirapan si Andoy. Nahihirapan siyang tumakbo. Nahihirapan siyang sumalo ng bola. Ngunit hindi siya sumuko. Araw-araw, nag-ensayo siya. Araw-araw, nagpursige siya. Pagkalipas ng ilang buwan, nagkaroon ng paligsahan sa kanilang paaralan. Sumali si Andoy. Hindi siya ang pinakamalaki sa court. Hindi siya ang pinakamabilis. Ngunit siya ang pinakamatiyaga. Sa huling minuto ng laro, nakuha ni Andoy ang bola. Tumakbo siya papunta sa basket. Tumalon siya—kahit payat, kahit maliit—at na-shoot ang bola. Nanalo ang kanilang team. Pumalakpak ang lahat. Tumakbo si Coach Ramon papunta sa kanya. "Andoy, sabi ko sa iyo, hindi mahalaga ang laki. Ang mahalaga ay ang puso." Napaluha si Andoy. Sa unang pagkakataon, hindi na siya nahihiya sa kanyang katawan. Natutunan niya na ang tunay na lakas ay hindi nakikita ng mata—ito ay nararamdaman ng puso.
