Ang Kuneho ni Aling Miding
Si Aling Miding ay may alagang kuneho na nagngangalang Puti. Si Puti ay isang maliit na kuneho na mahilig magtago sa mga sulok ng bahay. Tuwing umaga, pinapakain ito ni Aling Miding ng karot at lettuce. Ngunit isang araw, hindi na ito nagpakita. "Puti! Puti!" sigaw ni Aling Miding sa buong bahay. Wala. Hinanap niya ito sa ilalim ng kama, sa likod ng aparador, at sa loob ng cabinet. Wala pa rin. Nalungkot si Aling Miding. "Baka nakatakas siya," sabi niya. Narinig ito ni Aling Pacing. Sa kabila ng kanilang mga hindi pagkakaunawaan, nagpasya siyang tumulong. "Miding, tutulungan kita," sabi niya. "Hanapin natin si Puti." Nagulat si Aling Miding. "Tutulungan mo ako? Kahit nag-away tayo tungkol sa manok?" "Oo," sagot ni Aling Pacing. "Hindi ako galit sa kuneho. Galit ako sa nangyari. Ngunit magkaibigan tayo." Nagsimula silang maghanap nang magkasama. Naglakad sila sa buong baryo—sa hardin, sa likod ng mga bahay, at sa tabi ng ilog. "Puti! Puti!" sigaw nila. Isang maliit na batang lalaki—si Toto—ay lumapit. "Aling Miding, Aling Pacing, may nakita po akong kuneho," sabi niya. "Nasaan?" tanong ng dalawa. "Nasa loob po ng basket ng labada," sagot ni Toto. "Nasa loob ng basket?" tanong ni Aling Miding. "Opo," sagot ni Toto. "Nakatulog po siya doon." Tumakbo ang dalawa sa likod ng bahay. Nakita nila si Puti—nakatulog sa loob ng basket ng labada, nakabalot sa mga damit. "Naku, Puti! Ikaw talaga!" sabi ni Aling Miding. Dahan-dahan niyang kinuha ang kuneho. Ngunit nagising si Puti at biglang tumakbo. "Naku!" sigaw ni Aling Miding. Naghabulan silang dalawa sa buong bakuran—nagtatawanan, nadadapa, at tumitili. Nahuli rin nila si Puti. Ngunit puno sila ng pawis at alikabok. "Naku, Puti! Ikaw talaga!" sabi ni Aling Miding. Natawa sina Aling Miding at Aling Pacing. "Pacing, salamat sa pagtulong," sabi ni Aling Miding. "Walang anuman," sagot ni Aling Pacing. "Ngunit sa susunod, huwag mong hayaang matulog ang kuneho sa basket ng labada." Natawa silang dalawa. Mula noon, naging biro sa ba
