Ang Sapat na Isda
Si Mang Pilo ay isang mangingisda. Araw-araw, sumasakay siya sa kanyang bangka at nangingisda sa karagatan. Hindi siya mayaman, ngunit sapat ang kanyang kinikita para sa kanyang pamilya. Isang araw, may nakita siyang isang malaking paaralan ng isda. "Swerte ko naman!" sabi niya. Hinila niya ang kanyang lambat at nakahuli siya ng napakaraming isda—higit pa sa kanyang karaniwang huli. "Marami akong mabebenta nito!" tuwa niya. Umuwi siya at ibinenta ang mga isda. Malaki ang kanyang kinita. Ngunit sa mga sumunod na araw, napansin niya na kakaunti na ang isda sa karagatan. Dahil sa kanyang sobrang pangingisda, naubos ang isda sa kanilang lugar. "Bakit kakaunti na ang isda?" tanong ng kanyang mga kapitbahay. Hindi nakasagot si Mang Pilo. Alam niya na siya ang dahilan. Isang araw, dumating ang kanyang matandang kaibigan na si Mang Tonyo. "Pilo, nakita ko ang nangyari," sabi ni Mang Tonyo. "Kumuha ka ng sobra. Ngayon, wala nang natira para sa iba at para sa bukas." "Nagkamali ako," sabi ni Mang Pilo. "Akala ko, mas marami ay mas mabuti." "Hindi, Pilo," sagot ni Mang Tonyo. "Ang sobra ay nagiging sanhi ng kakulangan. Ang sapat ay sapat na. Ang taong marunong makuntento ay ang taong hindi nagugutom." Mula noon, natuto si Mang Pilo. Hindi na siya kumuha ng higit sa kanyang kailangan. Iniwan niya ang ilang isda sa karagatan upang dumami muli. Dumating ang panahon na muling naging sagana ang isda. At natutunan ni Mang Pilo na ang tunay na kayamanan ay hindi ang dami ng iyong nakukuha—ito ay ang kakayahang mag-iwan para sa iba at para sa bukas.
