trieqwo.com
Ik tekende de papieren om haar naar de slacht te sturen. Drie weken later redde diezelfde koe mij van de operatietafel. Een paar maanden geleden tekende ik de papieren waarmee de koe die ik vanaf haar geboorte had grootgebracht naar het slachthuis zou worden gestuurd. Drie weken later stond diezelfde koe weer op haar eigen vier poten. Zes weken daarna was zij de reden waarom ik van de operatietafel wegliep. Mijn naam is Jan de Boer. Ik ben 58 jaar en werk als bedrijfsleider van een melkveehouderij net buiten Barneveld, in Gelderland. Al vijfentwintig jaar ben ik verantwoordelijk voor de dagelijkse verzorging van de kudde: voeren, afkalven, gezondheidscontroles, de administratie van behandelingen en het overleg met de dierenarts. Ik ben degene die ieder dier in die stal kent. Elke ochtend sta ik om 4.20 uur op. Voor vijf uur ben ik al in de melkstal. Op een goede dag ben ik rond half acht ’s avonds thuis. Op een slechte dag wordt het later. Ik verdien netto iets meer dan €2.300 per maand, en daarvan leven mijn vrouw Marijke en ik. Marijke werkte bijna dertig jaar als verzorgende IG in een verpleeghuis buiten Apeldoorn. Ze is nu met pensioen, maar haar handen, heupen en rug dragen nog altijd de schade van al die jaren waarin ze mensen tilde en ondersteunde die zichzelf niet meer konden optillen. We wonen in een kleine bungalow aan de rand van Barneveld. Een keuken, een woonkamer, twee slaapkamers en een dak dat jaren geleden al vervangen had moeten worden. Onze beide kinderen zijn lang geleden vertrokken. Onze zoon woont al elf jaar in Groningen en onze dochter is getrouwd en naar Rotterdam verhuisd. Ze komen met Kerstmis en soms een paar dagen in de zomer. De rest van het jaar zijn het alleen Marijke, ik en onze twee katten. En tot vorig jaar was er ook Roosje. Op 21 november vorig jaar hielp ik de beslissing nemen dat Roosje naar de slacht zou gaan. Ze was de beste koe voor wie ik ooit had gezorgd. Roosje was een volwassen, zevenjarige roodbonte Holstein-Fri
