trieqwo.com
Ik heb de foto van Sophie in mijn handen. Morgen komt de jeugdbeschermer haar bij me weghalen. Omdat ik haar opa ben en niet meer op mijn benen kan staan. Ik ben 67 jaar en loop al drie jaar nauwelijks. Mijn Sophie is zeven. Ik ben de enige die ze nog heeft. Haar ouders — mijn zoon Mark en zijn vrouw Linda — kwamen om bij een ongeluk op de A9, vlak bij Beverwijk. Anderhalf jaar geleden. Een vrachtwagen kwam op hun weghelft terecht. Van hun auto was bijna niets meer over. Diezelfde nacht werd Sophie voorlopig bij mij ondergebracht als netwerkpleegkind. Iemand van de crisisdienst bracht haar rond drie uur ’s nachts bij me thuis, nog in haar pyjama. Sophie hield een knuffelkonijn tegen zich aan en huilde niet. Ze begreep het nog niet. Ik zei tegen haar: ‘Sophie, opa laat je nooit alleen. Opa is hier. Opa blijft bij je.’ En nu kijk ik naar deze foto en weet ik dat ik haar morgen misschien moet laten gaan. Omdat ik niet meer kan lopen. Mijn naam is Jan de Jong. Ik woon in IJmuiden, in een oude arbeiderswijk niet ver van de hoogovens. Ik heb tweeëndertig jaar in de staalindustrie gewerkt. Ik had handen van ijzer en benen die nooit opgaven. Ik stond om vier uur ’s morgens op en bleef in de fabriek tot mijn dienst erop zat. Ovens, gloeiend staal, betonnen vloeren en hitte die je gezicht verschroeide. Niemand heeft me ooit verteld dat mijn lichaam me later de rekening zou presenteren. De eerste problemen met mijn knieën begonnen ongeveer negen jaar geleden. Ze kraakten. ’s Morgens deden ze pijn. Ik dacht dat het normaal was. Boven de vijftig klaagde iedere man van de fabriek over zijn knieën. Bij ons thuis ging je niet voor ieder pijntje naar de huisarts. Je stond op en ging door. Zo had onze vader ons opgevoed. Ik ben een idioot geweest. Ik zeg het zelf: een complete idioot. Na de dood van Mark nam ik Sophie in huis en besefte ik ineens dat er niemand anders meer was. Mijn vrouw Els overleed in 2019. Alvleesklierkanker. Drie maanden en ze was weg. Mark was ons en
