{{product.name}}
💔 NUK MË VJEN TURP QË JAM NJË “NËNË E KEQE” 💔 Emri im është Sara, jam 30 vjeçe. Kam lindur në Shqipëri, në Tiranë. Dhe prej 8 vitesh jetoj në Itali — në qytetin për të cilin dikur vetëm ëndërroja: Milano. Lagjja është pranë qendrës, por më e lira që mund të përballoja. E zhurmshme. E vështirë. Shkallë të lagështa. Erdha këtu për një jetë më të mirë. Për dashurinë. Të gjithë thoshin: — “Në Itali burrat janë të kujdesshëm.” — “Në Itali është më e lehtë të gjesh veten.” Por ajo “më e lehtë” mbaroi pas një viti, kur babai i fëmijës tim tha: — “Nuk jam gati për një jetë të tillë. Zgjidhe vetë.” Dhe u largua, duke më lënë vetëm, shtatzënë, në një vend të huaj. Tani rris djalin tim e vetme. Quhet Daniel — është 6 vjeç. Çdo mëngjes është njësoj: 06:00 — Daniel fle, unë përgatitem në heshtje 07:00 — e çoj në shkollë 08:00 — vrapoj për në punë Punoj në një magazinë — sistemoj dërgesa të dyqaneve online: produkte pastrimi, ushqime, kuti, arka, paleta pa fund. Duart më janë çarë, shpina më kërcet, dhe çdo mbrëmje mendoj: “Sara, ti nuk je nënë. Ti je një robot që thjesht mbijeton.” Kur Daniel më pyet: — “Mami, pse të gjithë kanë babin, ndërsa unë jo?” Unë buzëqesh dhe them: — “Sepse ty të ka rënë nëna më e fortë.” Pastaj kthej kokën që të mos më shohë lotët. Një javë më parë, pas një turni të rëndë, po kthehesha në shtëpi. Era më priste fytyrën, duart më dridheshin nga lodhja. Mendoja vetëm një gjë: “Sa gjatë do ta përballoj ende?” Në shtëpi Daniel po vizatonte një varkë. Ai tha: — “Mami, kam vizatuar ne të dy. Po shkojmë në det. Kur do të shkojmë?” Dhe brenda meje gjithçka u thye. Sepse nuk kishte para as për këpucë të reja, jo më për detin. Kur ai fjeti, u shtriva në divan dhe po lëvizja telefonin pa menduar. Më doli një reklamë loje. E mbylla. Pas një minute — përsëri. Në komente njerëzit postonin prova të tërheqjeve. Buzëqesha me ironi. Përralla. Mashtrime. Por pastaj kujtova si atë mbrëmje Daniel psherëtiu: — “Mami, kur do të shkojmë të paktën nj
