creamvilla.store
🔴 4 VITE NË ZVICËR DHE VETËM BORXHE 🔴 Emri im është Ardit. Jam 35 vjeç. Jam shqiptar 🇦🇱, nga Tirana, dhe prej pothuajse katër vitesh jetoj në Zvicër 🇨🇭 së bashku me gruan dhe dy djemtë e mi. Dhe sinqerisht… kanë qenë vitet më të vështira të jetës sime. Jo sepse Zvicra është e keqe. Jo. Por sepse jeta ndonjëherë të godet aq fort, sa qëndron në mes të dhomës dhe nuk e kupton si po arrin ende të qëndrosh në këmbë. U larguam nga Shqipëria sepse nuk shihnim më të ardhme atje. Fatura. Borxhe. Punë pa perspektivë. I thashë gruas: — Nëse qëndrojmë, do të ngecim përgjithmonë. Në Zvicër të paktën ka një shans. Shitëm Mercedesin e vjetër, bëmë gati valixhet dhe u larguam. Djali i vogël atëherë ishte shumë i vogël. I madhi më pyeste vazhdimisht: — Babi, kur do të kthehemi në shtëpi? Dhe unë përgjigjesha: — Shpejt, biri im… Por brenda vetes e dija — shtëpia e vjetër nuk ekzistonte më. Muajt e parë ishin të përballueshëm. Gjeta punë në një lavazh makinash. Në fillim thjesht laja makina. Pastaj pastroja pjesën e poshtme. Ujë i ftohtë. Kimikatet. Baltë. Më vonë fillova pastrimin e brendshëm. Çmontoja sediljet. Pastroja tavanet. Qëndroja i përkulur 10–12 orë në ditë. Kthehesha në shtëpi me duar të djegura nga kimikatet. Era e trupit tim ishte kimikate. Shpina më digjte. Gruaja filloi punë në një sallon bukurie — ndihmonte në kujdesin për thonjtë. Nuk e dinte mirë gjuhën. Gjeste. Buzëqeshje. “Në rregull.” Por edhe ajo ishte një punë e rëndë. Morrëm me qira një apartament të vogël. I vjetër. I ftohtë. Me myk në qoshe. Zgjohesha në pesë të mëngjesit, pija kafenë shpejt dhe largohesha. Kthehesha vonë në mbrëmje. Sytë e skuqur. Shpina si gur. Djemtë tashmë flinin. Punoja 11–12 orë në ditë. Çdo ditë e njëjta gjë. Gruaja më tregonte si klientet e saj flisnin për pushime, restorante, blerje… Dhe ne shikonim njëri-tjetrin dhe mendonim: “Kur do të fillojmë të jetojmë, jo vetëm të mbijetojmë?” Pastaj gjithçka u shemb. Një ditë e zakonshme. Po pastroja brendësin
