holdandwin.icu
Hi everyone. Ang pangalan ko ay Rowena Navarro. I'm 36 years old. Nakatira ako sa London. Single mom ako. May dalawa akong anak. Ang panganay kong anak na si Nathaniel ay 13 years old, at ang bunso kong si Sophia May ay 7 years old. Sila ang buong mundo ko. Sila ang dahilan kung bakit ako patuloy na lumalaban. Pero to be honest, itong mga nakaraang taon ang pinakamahirap sa buong buhay ko. Nagtatrabaho ako bilang cleaner sa isang office center. Pare-pareho lang ang bawat araw ko. Gigising bago pa sumikat ang araw. Sasakay ng bus. Hawak ang mop. Mga timba. Basura. Mga banyo. Mga hallway. Mga mesa ng mga empleyadong hindi man lang naiisip kung sino ang naglilinis pagkatapos nila. Kumikita ako ng kaunti lang na lampas sa sampung pounds kada oras. Pagkatapos ng renta, bills at pamasahe, halos wala nang natitira. Bawat buwan parang pakikipaglaban para lang mabuhay. Matagal nang umalis ang tatay ng mga anak ko. Noong una, nangako pa siyang tutulong. Tapos tumigil siyang tumawag. At kalaunan, tuluyan na siyang nawala. Simula noon, kaming tatlo na lang. Ako at ang mga anak ko. Noong isang taon, nagkasakit si Sophia May. Grabe ang ubo niya. Mataas ang lagnat. Ilang linggo akong halos hindi natutulog. Sa umaga nagtatrabaho ako, sa gabi nakaupo ako sa tabi ng kama niya at tinitingnan kung maayos ba ang paghinga niya. Pagkatapos, kinailangan pa ng mga check-up. Mga gamot. Dagdag na gastusin. Mabilis na naubos ang pera. Kumuha ako ng unang loan. Tapos pangalawa. Tapos isa pa para mabayaran ang naunang utang. Pagkalipas ng isang taon, halos umabot sa £9,000 ang utang ko. Palaging may tumatawag. Sa umaga. Sa tanghali. Sa gabi. Kabisado ko na ang mga numero ng mga nagpapautang. Hanggang sa tumigil na lang akong sumagot. Dahil hindi ko na alam kung ano ang sasabihin sa kanila. Matagal nang gustong magkaroon ni Nathaniel ng bagong phone. Halos lahat ng mga kaibigan niya ay may iPhone. Ang nabili ko lang para sa kanya ay isang lumang second-hand na Samsung.
