goleratsplaybest.website
Ang pangalan ko ay Maria. 32 taong gulang ako. Nakatira ako sa Milan, sa lugar ng Sesto San Giovanni. Nagre-renta ako ng kwarto. Hindi apartment — kwarto. Sa isang apartment kasama ang tatlo pang babae. Halos hindi kami nag-uusap. Bawat isa may sariling buhay, sariling problema. Lumipat ako dito mula sa Pilipinas limang taon na ang nakakaraan. Tulad ng marami — hindi dahil sa magandang buhay. Naiwan ko sa bahay ang aking mga magulang at dalawang nakababatang kapatid na lalaki. Pinapadalhan ko sila ng pera bawat buwan. Kahit na sa akin mismo ay kulang. Trabaho ko ay cashier sa Conad. Nasa kanto ang tindahan. Bukas mula ika-7 ng umaga hanggang ika-10 ng gabi. Pang-gabi ang shift ko — mula ika-2 hanggang ika-10. Minsan hanggang sa magsara, kapag may hindi pumasok. €6.20 bawat oras. Pagkatapos ng buwis — mga €900–950 bawat buwan. Parang ayos lang? Hindi ayos. Ito ang mga gastos. Renta ng kwarto: €450�Mga bayarin at buwis: €80�Internet at telepono: €40�Transportasyon: €45�Pagkain: €200 (sinusubukan kong magtipid, bihira bumili ng karne)�Mga subscription: €10 (minsan nanonood ng Netflix para makalimot sandali)�Damit: €20�Gamot: €10�Hindi inaasahan: €30 Natitira ay mga €250. Pero ang €250 na ito ay hindi talaga natitira. Dahil mayroon pang isa. Bawat buwan nagpapadala ako sa bahay ng €150–200. At pagkatapos, halos wala nang natitira. Mag-isa na akong nakatlo ng tatlong taon. Dati ay kasama ko ang kaibigan kong Pilipina, pero nakahanap siya ng trabaho bilang caregiver at lumipat siya nang mas malapit sa pamilyang inaalagaan niya. Mula noon, mag-isa na ako. Pag-uwi ko ng bahay bandang ika-10:30. Hinuhubad ko ang uniporme — pulang damit ng Conad, itim na pantalon. Bubuksan ang kettle. Iinom ng tsaa. Uupo at tititig sa dingding. Nag-iisip ako. Na kapag nagkasakit ako — walang tutulong sa akin.�Kapag nawalan ako ng trabaho — hindi ko kayang bayaran ang kwarto.�Kapag nasira ang isang bagay — hindi ako makakabili ng bago. Ang takot na ito ay tahimik. Hindi ito sumisigaw. Nasa loo
