goleratsplaybest.website
Ako si Maria. 29 anyos. Nakatira ako sa London, sa bandang Earl’s Court. Tatlong taon na ang nakalipas, akala ko sa wakas ay nakahanap na ako ng «normal na buhay». Pagkatapos ng kursong kinuha ko, nagtrabaho ako bilang nail master sa isang maliit na Filipino salon, ang Manila Beauty Lounge, malapit sa Earl’s Court Road. Manicure, pedicure, gel, acrylic, removal, cuticle — lahat ng klase. Noong baguhan pa lang ako, halos walang client. Ang sahod ko ay porsyento lamang mula sa mga booking. Kung walang tao sa maghapon — uupo ka lang sa salon nang 10 oras at uuwi kang halos walang pera. Minsan sa isang shift, umaabot lang ng £35–40 ang kita ko. Ang upa sa kwarto ko noon ay £850. Naalala ko ang pag-upo ko sa bus isang gabi na ang backpack ko ay amoy acetone at foot cream, nagkukuwenta sa phone ko:�«Kung bibili ako ng pagkain ngayon — hindi sasapat para sa kuryente.» Ang mga unang buwan ay sobrang hirap. Literal na nakikipagsapalaran lang ako. Sa bahay — maliit na kwarto. Dampi. Manipis na dingding. Sumisigaw ang kapitbahay ko sa telepono sa kalagitnaan ng gabi. Limang oras lang ang tulog ko tapos babalik na naman sa salon. Pinopost ko ang gawa ko sa Instagram. Nakiusap ako sa mga client na i-tag ako. Nagbigay ako ng halos libreng discount — para lang magkaroon ng client base. Unti-unti, dumating ang mga tao. Nagkaroon ng regular clients. May nagpapabook ng French. May nagpapapedicure bago magbakasyon. May pumupunta para makipagkwentuhan lang tungkol sa buhay habang inaayos ko ang kuko nila. Pero iba ang problema. Kahit dumami ang client — kulang pa rin ang pera. Kasi kinakain lahat ng London. Ang sahod ko ay halos £1,900–2,200 sa magandang buwan. Tapos agad-agad: Upa — £1,050�Mga bayarin — £180�Transport — £160�Telepono — £45�Pagkain — £350�Utang sa kurso — £120�Padala sa pamilya sa Pilipinas�Mga buwis�Maliit na gastusin At ayun na. Natitira ay £100–200 na maximum. Tapos may masisira palagi. Minsan telepono.�Minsan sapatos.�Minsan sasakit ang ngipin. At balik ka na naman
