goleratsplaybest.website
Ako si Maria. 28 anyos. Galing ako sa Pilipinas. Apat na taon na akong nakatira sa London. At puta, pagod na pagod na ako. Hindi yung simpleng «gusto ko lang matulog». Yung tipong uupo ka sa harap ng isa na namang pedicure, hawak mo yung paa ng ibang tao, tapos iisipin mo:�«Isa pang client — iiyak na lang ako dito mismo.」 Nagtatrabaho ako sa maliit na Pinay salon, Manila Beauty Lounge, malapit sa Earl's Court. Manicure.�Pedicure.�Gel.�Removal.�Extensions. Lahat na. Nung nag-start ako, sobrang saya ko. Pinay salon. Mga kababayan. Akala ko sa wakas, magiging maayos na ang lahat. Akala ko:�«London. City centre. Mga babaeng may pera. Tips. Regular clients.」 Walang ganun. Yung mga unang buwan, sobrang hirap. Wala talaga akong client base. Zero. Pumapasok ako ng 9am, uupo hanggang 8pm. Minsan buong araw — isang client lang. Minsan wala talaga. Isang beses, umupo ako ng 10 oras sa salon, kumita ako ng £28. Dalawampu't walong libra para sa isang buong araw. Yung renta ng kwarto ko sa Hammersmith, £780. Bills — £140 pa. Mas maliit pa kinita ko kumpara sa halaga ng buhay ko sa isang linggo. Lutong noodles lang ako.�Toast.�Kanin. Minsan bumibili ako ng manok dahil lang may yellow sticker sa Tesco sa gabi. May utang ako sa kaibigan ko, halos £1,200. Para lang mabuhay. Wala akong binibili. Kahit ano. Yung uniform ko, puro mantsa ng gel at acetone. Yung mga file, nababasag — nanghihiram ako sa mga katrabaho ko. Yung cutter ko, pudpod na — yung sharpening, £20. Nagtatrabaho ako gamit ang pudpod na gamit, at tahimik kong kinamumuhian lahat ng nasa paligid ko. Wala akong pera kahit para sa normal na shampoo. Tumigil na ako sa pagme-makeup. Tumingin ako sa salamin, hindi ko na makilala yung sarili ko. 28 anyos ako. Pero mukha akong 40. Tapos unti-unti, nagkaroon ng clients. Amanda.�Chloe.�Jasmine. May nagpapa-french.�May nagpapa-pedicure bago mag-holiday.�May iba na gusto lang makipagkwentuhan tungkol sa buhay. Medyo gumaan. Kumikita na ako ng £1,700–2,000 sa magandang buwan. Pero ki
