fate.pics
💔😭 Nasa pinakailalim na ako noon. At halos wala na akong pag-asa na makakaahon pa ako. 😭💔 Hanggang sa may nasubukan ako 👇🏼 Ako si Hiraya Mutya. 38 taong gulang. Isang Pilipina 🇵🇭 mula sa Pampanga. Nang lumipad ako papuntang Germany 🇩🇪, buong pamilya ko umaasa sa akin. Umiiyak si Mama sa airport. Mahigpit lang akong kinamayan ni Papa. Hawak ng asawa ko ang anak namin at mahina niyang sinabi: — Hiraya… pakiusap, huwag kang susuko. Naniniwala kami sa’yo. Hindi ako umalis para sa marangyang buhay. Umalis ako para makabayad ng mga utang. Para makarating sa Germany, ibinenta namin ang lahat ng kaya naming ibenta. Nangutang kami sa mga kamag-anak. Sa mga kaibigan. Nag-apply sa agency para sa mga papeles. Umabot sa halos 9,000 euro ang kabuuang gastos. Sabi nila: — Malaki ang sahod sa Germany. — Isang taon lang, mababawi mo lahat. — Once in a lifetime chance ’yan. Naniwala ako. Pagdating ko roon, pinatira ako sa basement ng isang pribadong bahay. Mababang kisame. Isang maliit na bintana. Kutsa sa sahig. May dalawa pa akong kasamang Pilipina — iba-iba ang shift namin kaya halos hindi kami nagkikita. Upa — 700 euro. Para sa basement. Walang kontrata. Trabaho ko — cleaning at tumulong sa kusina sa isang malaking nursing home. Simula 5:30 ng umaga. 10–12 oras ang shift. Sahig. Mga trolley. Dishwasher. Amoy. Ingay. Laging nagmamadali. Hindi ako nagreklamo. Nagtrabaho lang ako nang nagtrabaho. Dahil buwan-buwan kailangan kong: — magpadala ng pera sa Pilipinas — magbayad sa agency — magbayad ng renta — mag-ipon para sa immigration fees Pinangakuan ako ng 18 euro kada oras. Pero sa totoo lang: — may mga oras na hindi binilang — may kaltas para sa uniform — may “tax deductions” pa Sa unang buwan, wala pang 2,200 euro ang natanggap ko. Pagkatapos ng renta at padala sa pamilya, mahigit 100 euro na lang ang natira sa akin. At doon nagsimula ang mas mabigat na parte. Halos araw-araw nagme-message ang asawa ko: — Hiraya, kailangan bayaran ang school ng bata. — May pro
