fate.pics
💔😭 Nasa pinakailalim na ako ng buhay ko. At halos hindi na ako naniniwala na makakaahon pa ako. 😭💔 Hanggang sa may nasubukan ako 👇🏼 Ang pangalan ko ay Hiraya Mutya. 38 taong gulang na ako. Isa akong Pilipina 🇵🇭, mula sa Pampanga. Nang lumipad ako papuntang Germany 🇩🇪, buong pamilya ko naniniwala na ako ang mag-aahon sa amin. Umiiyak si Mama sa airport. Mahigpit lang na kinamayan ako ni Papa. At ang asawa ko, habang karga ang anak namin, mahina niyang sinabi: — Hoakina, please… huwag kang susuko. Naniniwala kami sa’yo. Hindi ako umalis para maghanap ng marangyang buhay. Umalis ako para mabayaran ang mga utang namin. Para makapunta sa Germany, ibinenta namin ang lahat ng kaya naming ibenta. Nangutang sa mga kamag-anak. Nangutang sa mga kaibigan. Nag-asikaso ng papeles sa agency. Umabot ng halos €9,000 ang lahat. Sabi nila: — Malaki ang sweldo sa Germany. — Sa loob ng isang taon, mababawi mo lahat. — Isang beses lang dumarating ang ganitong pagkakataon. Naniwala ako. Pagdating ko sa Germany, pinatira ako sa basement ng isang pribadong bahay. Mababa ang kisame. Isang maliit na bintana. Kutson sa sahig. May dalawa pa akong kasamang Pilipina — iba-iba ang shift namin kaya halos hindi kami nagkikita. Upa — €700. Para sa basement. Walang kontrata. Trabaho ko — maglinis at tumulong sa kusina sa isang malaking nursing home. Simula 5:30 ng umaga. 10–12 oras ang shift. Sahig. Mga kariton. Dishwasher. Amoy. Ingay. Laging nagmamadali. Hindi ako nagrereklamo. Nagtrabaho lang ako nang tahimik. Kasi bawat buwan kailangan kong: — magpadala ng pera sa Pilipinas — magbayad sa agency — magbayad ng upa — mag-ipon para sa immigration fees Pinangakuan ako ng €18 kada oras. Pero sa realidad: — may mga oras na hindi binilang — may kaltas para sa uniform — may “tax deductions” pa Sa unang buwan, mas mababa sa €2,200 ang nakuha ko. Pagkatapos ng renta at padala sa pamilya, mahigit €100 lang ang natira sa akin. At doon nagsimulang maging mas mabigat ang lahat. Halos araw-araw
