Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
just-try-to-play.com
"საქართველოდან არ წამოვსულვარ ასე საცხოვრებლად. მხოლოდ ოჯახის დახმარება მინდოდა. მაგრამ ჯოჯოხეთში აღმოვჩნდი." ამ პოსტს თითქმის ორი საათი ვწერდი. ვიცი, რომ არის ვინმე, ვისაც ახლა სჭირდება ამის წაკითხვა. მე მქვია გიორგი ბერიძე, 34 წლის ვარ, თბილისიდან ვარ. 24 წლის ასაკში დავტოვე მშობლები, ძმები, დები და ჩემი მეუღლე ნინო — და გერმანიაში წავედი. ყველა ერთსა და იმავეს ამბობდა. "თუ იქ კარგად იმუშავებ, ფულს გამოგზავნი სახლში და მათ ცხოვრებას შეცვლი." ვცდილობდი. ეს კოშმარი იყო. დავიწყე ბერლინში, ქართული რესტორნის სამზარეულოში. გაუთავებელი ცვლები, დახშული სამზარეულო, დილიდან საღამომდე ფეხზე. მერე გადავედი დიდ საწყობში, ჰამბურგის მახლობლად. 11-12 საათიანი ცვლები. მძიმე ყუთები. ზამთარში სიცივე, რომლისგანაც კბილები მიკაკუნებდა. ზაფხულში სიცხე, საიდანაც სუნთქვა მეკერებოდა. ზურგი გამუდმებით მტკიოდა. მერე სკუტერით მიმტანი გავხდი — Uber Eats, Bolt Food და Glovo. წვიმა. ცივი ღამეები. საშიში გზები. ღამეში სამ-ოთხ საათს ვიძინებდი. ფული მაინც არ კმაროდა. ბერლინის გარეუბანში პატარა ოთახში ვცხოვრობდი. 650 ლ