Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
lucky-play-official.com
«ბატონო ბერიძე, თქვენ გაქვთ 72 საათი.» ზუსტად მახსოვს ის მომენტი, როცა ჩემი ცხოვრება შეიცვალა. მე მქვია გიორგი ბერიძე. 38 წლის ვარ. ვცხოვრობ თბილისში, გლდანის რაიონში, ჩემს მეუღლე ნინოსთან და ორ შვილთან — ნინოსთან, რომელიც 9 წლისაა, და გიორგისთან, რომელიც 6 წლისაა. ნინოსთან ერთად თბილისში 10 წლის წინ ჩამოვედით ქუთაისიდან — პატარა ქალაქიდან დასავლეთ საქართველოში. ჩამოვედით ორი ჩემოდნით და იმედით, რომ ყველაფერი კარგად იქნებოდა. სრული ნულიდან. მზად ვიყავით ნებისმიერი სამუშაოსთვის — მაღაზიები, დასუფთავება, მიწოდება. ყველაფერი, რაც ფეხზე დასადგომად იყო საჭირო. სამი წლის შემდეგ საბოლოოდ დავმდგარდით. ვიპოვე სამუშაო ტექნიკური მომსახურების სპეციალისტად საწარმოო ქარხანაში, ნინო კი ტანსაცმლის მაღაზიაში გამყიდველად მოეწყო. ნორმალური, სტაბილური ცხოვრება. ასე რომ, 7 წლის წინ გადავწყვიტეთ ბინის ყიდვა. პატარა სამოთახიანი გლდანში. 189 000 ლარი. წინასწარი გადასახადი მცირე იყო, იპოთეკის ყოველთვიური გადასახადი კი დაახლოებით 920 ლარი იყო. ძნელი იყო, მაგრამ ვახერხებდით. ვახერხებდით 2026 წლის დასაწყისამდე. ი