Ang Loro ni Aling Bebang
Si Aling Bebang ay may alagang loro na nagngangalang Pikoy. Si Pikoy ay isang matalinong loro—matalino sa pagsasalita, ngunit mahilig magtakas. Tuwing umaga, pinapakain ito ni Aling Bebang ng prutas at buto. Ngunit isang araw, hindi na ito nagpakita. "Pikoy! Pikoy!" sigaw ni Aling Bebang sa buong bahay. Wala. Hinanap niya ito sa likod ng bahay, sa hardin, at sa bubong. Wala pa rin. Nalungkot si Aling Bebang. "Baka nakatakas siya," sabi niya. Narinig ito ni Aling Pacing. Sa kabila ng kanilang mga hindi pagkakaunawaan, nagpasya siyang tumulong. "Bebang, tutulungan kita," sabi niya. "Hanapin natin si Pikoy." Nagulat si Aling Bebang. "Tutulungan mo ako? Kahit nag-away tayo tungkol sa manok?" "Oo," sagot ni Aling Pacing. "Hindi ako galit sa loro. Galit ako sa nangyari. Ngunit magkaibigan tayo." Nagsimula silang maghanap nang magkasama. Naglakad sila sa buong baryo—sa palengke, sa simbahan, at sa tabi ng ilog. "Pikoy! Pikoy!" sigaw nila. Isang maliit na batang lalaki—si Toto—ay lumapit. "Aling Bebang, Aling Pacing, may nakita po akong loro," sabi niya. "Nasaan?" tanong ng dalawa. "Nasa loob po ng tindahan," sagot ni Toto. "Nasa loob ng tindahan?" tanong ni Aling Bebang. "Opo," sagot ni Toto. "Nakaupo po siya sa counter at nagsasalita." Tumakbo ang dalawa sa tindahan. Nakita nila si Pikoy—nakaupo sa counter, nagsasalita nang malakas. "Magandang umaga! Magandang umaga!" sigaw ng loro. Natawa ang tindera. "Aling Nena, ito po ang aming loro," sabi ni Aling Bebang. "Nakatakas po siya." "Naku, akala ko may multo," sabi ni Aling Nena. "Ang ingay ng loro ninyo." Dahan-dahan siyang lumapit kay Pikoy. Ngunit nang hawakan niya ito, biglang lumipad ang loro at umupo sa itaas ng tindahan. "Pikoy! Bumaba ka diyan!" sigaw ni Aling Bebang. Ngunit hindi bumaba ang loro. "Paano natin ito kukunin?" tanong ni Aling Pacing. "Aakyatin ko," sabi ni Aling Bebang. Umakyat si Aling Bebang sa itaas ng tindahan—dahan-dahan, dahil matanda na siya. Nang makarating siya, kinuha niya si Pikoy at ibinaba
