Ang Kamay ni Mang Isko
Si Mang Isko ay isang karpintero sa loob ng apatnapung taon. Ang kanyang mga kamay ay kilala sa buong baryo—matalino, matiyaga, at puno ng galing. Maraming bahay at muwebles ang kanyang ginawa. Ngunit dumating ang panahon na hindi na siya kayang magtrabaho nang mabigat. Masakit na ang kanyang likod at nanginginig na ang kanyang mga kamay. "Tatay, magpahinga na po kayo," sabi ng kanyang anak. "Ako na ang bahala sa inyo." Nalungkot si Mang Isko. Pakiramdam niya ay wala na siyang silbi. Isang araw, habang nakaupo siya sa kanyang balkonahe, may nakita siyang isang batang lalaki na naglalaro ng sirang laruan. "Ano iyan?" tanong ni Mang Isko. "Sirang kotse po," sagot ng bata. "Hindi na ito gumagana." Tiningnan ni Mang Isko ang laruan. Kinuha niya ito at sinuri. Gamit ang kanyang mga nanginginig na kamay, dahan-dahan niyang inayos ang mga sirang bahagi. Pagkaraan ng ilang minuto, gumana muli ang laruan. "Gumagana na po!" sigaw ng bata. "Salamat po, Lolo!" Ngumiti si Mang Isko. Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, naramdaman niyang may silbi pa siya. Mula noon, nagsimulang magdala ng mga sirang laruan ang mga bata sa kanyang bahay. Inaayos niya ang mga ito nang walang bayad. Hindi nagtagal, pati mga matatanda ay nagdala ng kanilang mga sirang muwebles at kasangkapan. "Mang Isko, kaya pa ba ninyo ito?" tanong ng isang kapitbahay. "Kaya ko pa," sagot ni Mang Isko na may ngiti. "Ang aking mga kamay ay matanda na, ngunit hindi pa sila nawawalan ng galing." Napagtanto ni Mang Isko na ang kanyang talento ay hindi nawala—ito ay nagbago lamang ng anyo. Hindi na siya nagtatayo ng bahay, ngunit nag-aayos siya ng mga bagay na mahalaga sa mga tao. At sa bawat bagay na kanyang inaayos, may ngiti na kanyang ibinabalik sa mundo.
