Ang Maskara ni Carla
Si Carla ay isang babaeng laging nakangiti. Sa kanyang mga kaibigan, siya ang laging masayahin at walang problema. Ngunit sa likod ng kanyang ngiti, may mga luha na hindi niya ipinapakita. Siya ay nahihirapan—may mga problema sa pamilya, may mga pagsubok sa trabaho, at may mga pagkabigo sa buhay. Ngunit hindi niya ito ipinapakita. Takot siyang makitang mahina. Takot siyang husgahan ng iba. "Carla, ang saya-saya mo lagi," sabi ng kanyang kaibigan. "Wala ka bang problema?" "Wala naman," sagot ni Carla na may ngiti. Ngunit sa loob-loob niya, may mabigat na dinadala. Isang araw, may dumating na bagong katrabaho si Carla—si Mia. Si Mia ay tahimik at tila seryoso. Hindi gaya ni Carla na laging nakangiti. Napansin ni Mia si Carla. "Carla, bakit ka laging nakangiti?" tanong ni Mia. "Dahil masaya ako," sagot ni Carla. "Hindi," sabi ni Mia. "Mayroon kang dinadala. Nakikita ko sa iyong mga mata." Nagulat si Carla. Sa unang pagkakataon, may nakakita sa kanya. "Mia, paano mo nalaman?" "Dahil ganyan din ako noon," sagot ni Mia. "Nagtatago rin ako sa likod ng ngiti. Ngunit natutunan ko na ang pagiging totoo ay mas malakas kaysa sa pagpapanggap." Niyakap ni Carla si Mia at sinabi ang lahat ng kanyang nararamdaman. Hindi siya hinusgahan ni Mia. Nakinig lamang ito. "Carla, hindi ka mahina dahil umiiyak ka," sabi ni Mia. "Ang totoong lakas ay ang pagtanggap sa iyong sarili—kasama ang iyong mga kahinaan at pagsubok." Mula noon, natutunan ni Carla na hindi na kailangang magtago. Hindi niya itinapon ang kanyang ngiti, ngunit hindi na niya ito ginamit upang itago ang kanyang nararamdaman. Sa halip, ginamit niya ito upang ipakita ang kanyang tunay na sarili—isang taong may mga pagsubok, ngunit patuloy na lumalaban.
