Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
Μου είχαν απομείνει μόλις 58 € στον λογαριασμό. Απλήρωτοι λογαριασμοί. Υπενθυμίσεις πληρωμών παντού. Και είχα φτάσει στο σημείο να μην απαντάω καν σε ορισμένα τηλεφωνήματα γιατί ήξερα ήδη γιατί με καλούσαν. Αν έχεις ανοίξει ποτέ το mobile banking και έχεις νιώσει εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι βλέποντας το υπόλοιπο... τότε ξέρεις ακριβώς για τι μιλάω. Είμαι 34 χρονών και ζω στην Ελλάδα. Η δουλειά μου; Τίποτα ιδιαίτερο. Ξυπνάω, πηγαίνω στη δουλειά, κάνω το ωράριό μου και γυρίζω σπίτι. Όπως χιλιάδες άλλοι άνθρωποι. Όμως τους τελευταίους μήνες είχα την αίσθηση ότι όσο κι αν προσπαθούσα, δεν μπορούσα να προλάβω τα έξοδα. Το ενοίκιο ανέβαινε. Το σούπερ μάρκετ γινόταν όλο και πιο ακριβό. Ακόμα και ο λογαριασμός του ρεύματος άρχισε να με αγχώνει. Κι όμως, πρόσεχα τα πάντα. Τέλος οι έξοδοι. Τέλος οι περιττές αγορές. Σκεφτόμουν δύο φορές ακόμα και για λίγα ευρώ. Και παρ' όλα αυτά, ένιωθα πως έμενα συνεχώς πίσω. Σαν να κυνηγούσα συνέχεια κάτι που δεν έφτανα ποτέ. Δεν είχα αποταμιεύσεις. Δεν είχα εναλλακτικό σχέδιο. Μόνο αυτή τη μόνιμη πίεση στο στήθος. Ξέρεις αυτή την αίσθηση; Να κάνεις όλα όσα πρέπει... αλλά παρ' όλα αυτά να νιώθεις ότι χάνεις έδαφος. Εκείνο το βράδυ δεν έψαχνα τίποτα συγκεκριμένο. Ήμουν απλώς ξαπλωμένος στον καναπέ με το κινητό στο χέρι. Χάζευα στα social media για να ξεχαστώ λίγο. Κάποια στιγμή έπεσα πάνω σε μια συζήτηση στο διαδίκτυο. Στην αρχή δεν της έδωσα σημασία. Μου φάνηκε σαν μία από τις χιλιάδες αναρτήσεις που βλέπεις κάθε μέρα. Αλλά όταν βρίσκεσαι σε δύσκολη θέση, μερικές φορές γίνεσαι πιο περίεργος. Ίσως γιατί ψάχνεις οποιαδήποτε διέξοδο. Είχα 58 €. Έβαλα τα 20 €. Χωρίς προσδοκίες. Χωρίς να περιμένω τίποτα. Ειλικρινά πίστευα ότι δεν θα άλλαζε απολύτως τίποτα. Μετά εμφανίστηκε ένα bonus. Πρώτη περιστροφή — τίποτα. Δεύτερη — τίποτα. Τρίτη... Και τότε κάτι άλλαξε. Η οθόνη άρχισε να γεμίζει. Αριθμοί παντού. Εφέ. Φώτα. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν καταλάβαινα καν τι έβλεπα. Και ξαφνικά όλα σταμάτησαν. Υπόλ
