dragoplay.best
💔😭 Nasa pinakailalim na ako noon. At halos hindi na ako naniniwala na makakaahon pa ako. 😭💔 Hanggang sa may sinubukan ako 👇🏼 Ang pangalan ko ay Hiraya Mutya. 38 taong gulang ako. Isa akong Filipina 🇵🇭 mula sa Pampanga. Noong lumipad ako papuntang Germany 🇩🇪, buong pamilya ko naniniwala na ako ang makakapag-ahon sa amin. Umiiyak si Mama sa airport. Si Papa, mahigpit lang ang pakikipagkamay sa akin. Ang asawa ko, karga ang anak namin, at mahina niyang sinabi: — Joaquina, please… huwag kang susuko. Naniniwala kami sa’yo. Hindi ako umalis para sa marangyang buhay. Umalis ako para makabayad ng mga utang. Para makapunta ng Germany, ibinenta namin ang lahat ng kaya naming ibenta. Nanghiram kami sa mga kamag-anak. Nanghiram sa mga kaibigan. Nag-apply ng papeles sa agency. Halos umabot sa 9,000 euro ang lahat. Sabi nila: — Malalaki ang sweldo sa Germany. — Sa loob ng isang taon, mababawi mo lahat. — Isang beses lang dumarating ang ganitong pagkakataon. Naniwala ako. Pagdating ko sa Germany, pinatira ako sa basement ng isang pribadong bahay. Mababa ang kisame. Isang maliit na bintana. Kutson sa sahig. May dalawa pa akong kasamang Filipina — iba-iba ang shift namin kaya halos hindi kami nagkikita. Upa — 700 euro. Para sa basement. Walang kontrata. Trabaho — paglilinis at pagtulong sa kusina sa isang malaking nursing home. Simula 5:30 ng umaga. 10–12 oras na shift. Mga sahig. Mga trolley. Dishwasher. Amoy. Ingay. Laging nagmamadali. Hindi ako nagreklamo. Nagtrabaho lang ako nang nagtrabaho. Kasi buwan-buwan kailangan kong: — magpadala ng pera sa Pilipinas — magbayad sa agency — magbayad ng renta — mag-ipon para sa immigration fees Pinangakuan ako ng 18 euro kada oras. Pero sa totoo lang: — may mga oras na hindi isinama — may bawas para sa uniporme — may “tax deductions” Sa unang buwan, wala pang 2,200 euro ang nakuha ko. Pagkatapos ng renta at padala sa pamilya, mahigit 100 euro na lang ang natira sa akin. At sa Pilipinas, doon nagsimulang maging mas mabigat a
