dragoplay.best
💔😭 Nasa pinakailalim na ako noon. At halos hindi na ako naniniwala na makakaahon pa ako balang araw. 😭💔 Hanggang sa may nasubukan ako 👇🏼 Ang pangalan ko ay Hiraya Mutya. 38 taong gulang na ako. Isa akong Pilipina 🇵🇭, taga-Pampanga. Nang lumipad ako papuntang Germany 🇩🇪, buong pamilya ko naniniwala na ako ang makakapag-ahon sa amin. Umiiyak si Mama sa airport. Si Papa, mahigpit lang na nakipagkamay sa akin. Ang asawa ko, karga ang anak namin, at mahina niyang sinabi: — Hiraya, please… huwag kang susuko. Naniniwala kami sa’yo. Hindi ako umalis para sa marangyang buhay. Umalis ako para makabayad ng utang. Para makapunta sa Germany, ibinenta namin ang lahat ng kaya naming ibenta. Nanghiram sa mga kamag-anak. Nanghiram sa mga kaibigan. Nag-asikaso ng papeles sa pamamagitan ng agency. Halos umabot sa 9,000 euro ang kabuuang gastos. Sabi nila: — Magaganda ang sahod sa Germany. — Sa isang taon, mababawi mo lahat. — Isang beses lang dumarating ang ganitong pagkakataon. Naniwala ako. Sa Germany, pinatira ako sa basement ng isang pribadong bahay. Mababang kisame. Isang maliit na bintana. Kutson sa sahig. May dalawa pa akong kasamang Pilipina — magkaiba kami ng shift kaya halos hindi kami nagkikita. Upa — 700 euro. Para sa basement. Walang kontrata. Trabaho ko — paglilinis at pagtulong sa kusina sa isang malaking nursing home. Simula 5:30 ng umaga. 10–12 oras ang shift. Sahig. Mga trolley. Dishwasher. Amoy. Ingay. Laging nagmamadali. Hindi ako nagrereklamo. Trabaho lang nang trabaho. Kasi buwan-buwan kailangan kong: — magpadala ng pera sa bahay — magbayad sa agency — magbayad ng upa — mag-ipon para sa immigration fees Pinangakuan ako ng 18 euro kada oras. Pero sa realidad: — may mga oras na hindi binibilang — may kaltas para sa uniporme — may “tax deductions” daw Sa unang buwan, wala pang 2,200 euro ang natanggap ko. Pagkatapos ng upa at padala sa pamilya, mahigit 100 euro lang ang natira sa akin. Sa Pilipinas, doon nagsimula ang pinakamahirap. Halos araw-ara
