dragoplay.best
💔😭 Nasa pinakailalim na ako ng buhay ko noon. Hindi na ako naniniwala na makakaahon pa ako balang araw. 😭💔 Hanggang sa may sinubukan ako 👇🏼 Ang pangalan ko ay Hiraya Mutya. 38 taong gulang na ako. Isa akong Filipina 🇵🇭 mula sa Pampanga. Nang lumipad ako papuntang Germany 🇩🇪, buong pamilya ko naniniwala na maaahon ko kami sa hirap. Umiiyak si Mama sa airport. Si Papa mahigpit lang na hinawakan ang kamay ko. Ang asawa ko, karga ang anak namin, mahina niyang sinabi: — Joaquina, pakiusap… huwag kang susuko. Naniniwala kami sa’yo. Hindi ako umalis para sa marangyang buhay. Umalis ako para makabayad ng utang. Para makarating sa Germany, ibinenta namin ang lahat ng kaya naming ibenta. Nangutang sa mga kamag-anak. Nangutang sa mga kaibigan. Nag-ayos ng papeles sa pamamagitan ng agency. Halos umabot ng 9,000 euro ang kabuuang gastos. Sabi nila: — Malaki ang sweldo sa Germany. — Isang taon lang, mababawi mo lahat. — Ito na ang pagkakataon ng buhay mo. Naniwala ako. Sa Germany, pinatira ako sa basement ng isang pribadong bahay. Mababa ang kisame. Isang maliit na bintana. Kama na kutson lang sa sahig. May kasama akong dalawa pang Filipina — magkakaiba ang shift namin kaya halos hindi kami nagkikita. Upa — 700 euro. Para sa basement. Walang kontrata. Trabaho — paglilinis at pagtulong sa kusina sa isang malaking nursing home. Simula 5:30 ng umaga. 10–12 oras ang duty. Sahig. Mga trolley. Dishwasher. Amoy. Ingay. Laging nagmamadali. Hindi ako nagrereklamo. Nagtrabaho lang ako nang nagtrabaho. Kasi bawat buwan kailangan kong: — magpadala ng pera sa Pilipinas — magbayad ng utang sa agency — magbayad ng renta — mag-ipon para sa immigration fees Pinangakuan ako ng 18 euro kada oras. Pero sa realidad: — may mga oras na hindi binibilang — may kaltas para sa uniform — may “withholding for taxes” Sa unang buwan, wala pang 2,200 euro ang nakuha ko. Pagkatapos ng renta at padala sa pamilya, mahigit 100 euro lang ang natira sa akin. At sa Pilipinas, doon nagsimula ang pinak
