Ang Puno ng Alaala
Si Danny ay isang batang lalaki na laging hawak ang kanyang tablet. Tuwing umaga, paggising pa lamang, hawak na niya ito. Tuwing hapunan, nakatingin siya sa screen habang kumakain. Tuwing may bisita, hindi siya nagpapansin. Isang araw, dinala siya ng kanyang mga magulang sa bahay ng kanyang lolo sa probinsya. "Danny, dito ka muna habang kami ay may gagawin," sabi ng kanyang ina. "Ok po," sagot ni Danny, ngunit ang kanyang mga mata ay nasa tablet pa rin. Ang kanyang lolo na si Lolo Tino ay isang matandang lalaking mahilig sa hardin. Tuwing umaga, nagdidilig siya ng mga halaman. Tuwing hapon, nagbubungkal siya ng lupa. "Danny, halika, tulungan mo ako sa hardin," sabi ni Lolo Tino. "Mamaya na po, Lolo. Naglalaro pa po ako," sagot ni Danny. Ngumiti lamang ang kanyang lolo at nagpatuloy sa paghahalaman. Isang araw, nawalan ng kuryente sa buong baryo. Hindi makapaglaro si Danny sa kanyang tablet. Nainip siya. "Lolo, wala pong kuryente," sabi niya. "Ano po ang gagawin ko?" "Halika, Danny," sabi ni Lolo Tino. "Ipapakita ko sa iyo ang isang bagay." Dinala siya ng kanyang lolo sa likod ng bahay, kung saan may isang malaking puno ng mangga. "Danny, itanim ko ang punong ito noong bata pa ako," sabi ni Lolo Tino. "Ngayon, tingnan mo—napakalaki na. Bawat taon, namumunga ito. At bawat bunga, may alaala." Umupo sila sa ilalim ng puno. Nagkwento ang lolo tungkol sa kanyang kabataan—ang kanyang mga kaibigan, ang kanyang mga pangarap, at ang kanyang pagmamahal sa kanyang lola. Nakinig si Danny nang mabuti. Sa unang pagkakataon, hindi niya hinahanap ang kanyang tablet. "Lolo, ang ganda po ng inyong kwento," sabi ni Danny. "Salamat po." Ngumiti ang kanyang lolo. "Danny, ang mga alaala ay hindi nakaimbak sa mga gadget. Nakaukit sila sa puso. At ang mga alaalang iyon, hindi mo kailangan ng kuryente upang maalala." Napagtanto ni Danny na ang kanyang lolo ay tama. Mula noon, hindi na siya laging nakadikit sa kanyang tablet. Mas madalas siyang sumama sa kanyang lolo sa hardin. At tuwing umuu
