Ang Basket ng Mangga
Isang umaga, may nakita sina Aling Pacing at Aling Bebang na isang basket ng mangga sa tabi ng daan. Napakaganda ng mga mangga—hinog, matamis, at mabango. "Naku! Kanino kaya ito?" tanong ni Aling Pacing. "Baka naiwan ng may-ari," sabi ni Aling Bebang. "Ngunit wala namang tao rito," sabi ni Aling Pacing. "Siguro, atin na ito," sabi ni Aling Bebang. "Hindi! Akin ito!" sagot ni Aling Pacing. "Nakita ko ito una!" "Hindi! Ako ang unang lumapit!" sigaw ni Aling Bebang. Nagsimula silang magtalo. Nagtuturo sila sa isa't isa. Hindi sila nagkasundo. Isang maliit na batang lalaki—si Toto—ay lumapit. "Aling Pacing, Aling Bebang, ano po ang problema?" tanong niya. "Ang basket ng mangga!" sabi ng dalawa. "Kanino ito?" Tiningnan ni Toto ang basket. Tiningnan niya ang mga mangga. Pagkatapos, ngumiti siya. "Aling Pacing, Aling Bebang, may ideya po ako," sabi niya. "Ano iyon?" tanong ng dalawa. "Bakit hindi natin hatiin?" sabi ni Toto. "Kalahati para kay Aling Pacing, kalahati para kay Aling Bebang." Nagtinginan ang dalawang babae. "Hindi masamang ideya," sabi ni Aling Pacing. "Oo," sabi ni Aling Bebang. Kinuha ni Toto ang mga mangga at hinati ito nang pantay. "Ayan po," sabi niya. "Pantay ang hati." Natawa ang dalawang babae. "Toto, salamat," sabi ni Aling Pacing. "Ngunit paano natin ito kakainin?" tanong ni Aling Bebang. "Magkasama tayo," sabi ni Toto. "Gawin nating mango shake at mangga pie." Nagpasya silang magluto nang magkasama. Nagtipon sila ng mga sangkap—mangga, gatas, asukal, at harina. Naging isang maliit na handaan ito. Natawa sina Aling Pacing at Aling Bebang. "Bebang, salamat sa pagtulong," sabi ni Aling Pacing. "Walang anuman," sagot ni Aling Bebang. "Ngunit sa susunod, huwag na tayong mag-away sa mangga." Natawa silang dalawa. Mula noon, naging biro sa baryo ang basket ng mangga. At tuwing may nakikitang basket sa daan, sinasabi nila: "Tawagin si Toto. Hahatiin niya ito."
