Ang Susi ni Mang Emilio
Si Mang Emilio ay isang gwardya sa loob ng tatlumpung taon. Kailanman ay hindi siya nahuli sa trabaho. Kailanman ay hindi siya nakatulog sa kanyang duty. Siya ang pinakamaaasahang gwardya sa kanilang kompanya. Ngunit dumating ang araw ng kanyang pagreretiro. "Emilio, magpahinga ka na," sabi ng kanyang asawa. "Matagal ka nang nagtrabaho." Ngunit hindi mapakali si Mang Emilio. Tuwing gabi, gising siya nang maaga. Hinahanap ng kanyang mga kamay ang kanyang uniporme. Hinahanap ng kanyang mga mata ang kanyang susi. Isang gabi, habang naglalakad siya sa kanilang barangay, may narinig siyang ingay mula sa isang bahay. Pumasok siya at nakita ang isang bata na nag-iisa—umiiyak at natatakot. "Bakit ka nag-iisa?" tanong ni Mang Emilio. "Wala po ang aking mga magulang," sagot ng bata. "Hindi pa sila umuuwi." Hindi iniwan ni Mang Emilio ang bata. Naghintay siya hanggang sa dumating ang mga magulang nito. "Salamat, Emilio," sabi ng ama ng bata. "Paano namin kayo mababayaran?" "Hindi kailangan ng bayad," sagot ni Mang Emilio. "Ginagawa ko lamang ang aking tungkulin." Napagtanto ni Mang Emilio na ang kanyang tungkulin ay hindi natapos sa pagreretiro. Ang pagbabantay ay hindi trabaho—ito ay isang bokasyon. Mula noon, naging boluntaryong gwardya siya ng kanilang barangay. Tuwing gabi, naglalakad siya sa mga kalye, nakikinig, nagmamasid, at nagbabantay. Hindi na siya binabayaran, ngunit mas masaya siya kaysa noong may suweldo siya. Natutunan niya na ang tunay na susi sa kaligayahan ay hindi ang pagtanggap ng bayad—ito ay ang pagbibigay ng serbisyo nang buong puso.
