Ang Kulay ng Sarili
Si Frida ay isang batang babae na mahilig magpinta. Ngunit hindi siya katulad ng ibang mga bata. Habang ang iba ay nagpipinta ng asul na langit at berdeng damo, si Frida ay nagpipinta ng kulay-ube na langit at dilaw na damo. "Bakit ganyan ang iyong langit?" tanong ng kanyang guro. "Ang langit ay asul." "Para sa akin, ito ay kulay-ube," sagot ni Frida. "Ito ang nararamdaman ko kapag tinitingnan ko ito." Pinagtawanan siya ng kanyang mga kaklase. "Mali ang iyong mga kulay!" sabi nila. Nalungkot si Frida. Sinubukan niyang magpinta tulad ng iba—asul na langit, berdeng damo. Ngunit hindi siya masaya. Ang kanyang mga pintura ay naging boring at walang buhay. Isang araw, dumalaw ang kanyang lola. Nakita nito ang mga pintura ni Frida. "Frida, bakit nagbago ang iyong mga kulay?" tanong ng lola. "Pinagtawanan po ako ng aking mga kaklase," sagot ni Frida. "Sabi nila, mali ang aking mga kulay." Tiningnan ng lola ang mga lumang pintura ni Frida—ang mga may kulay-ube na langit at dilaw na damo. "Frida, alam mo ba kung bakit espesyal ang iyong mga pintura?" "Bakit po?" "Dahil hindi ito katulad ng iba," sabi ng lola. "Hindi lahat ng magagandang bagay ay sumusunod sa nakasanayan. Ang mga pinturang ito ay nagpapakita ng iyong puso. Ang iyong mga kulay ay hindi mali—ito ay ikaw." Napaluha si Frida. Naalala niya ang saya na naramdaman niya noong nagpipinta siya ng sarili niyang mga kulay. Mula noon, hindi na nagbago si Frida. Nagpinta siya ng kulay-ube na langit, dilaw na damo, at pulang dagat. Hindi siya naging sikat sa kanyang paaralan, ngunit naging masaya siya. Makalipas ang ilang taon, naging isang kilalang pintor si Frida. Ang kanyang mga pintura ay ipinakita sa mga galerya. At tuwing tinatanong siya kung ano ang kanyang sikreto, sinasabi niya: "Hindi ako sumunod sa uso. Sinunod ko ang aking puso. At doon, natagpuan ko ang aking sariling kulay."
