Ang Ilog ng Buhay
Si Bebang ay isang batang babae na lumaki sa tabi ng isang malinis na ilog. Tuwing hapon, siya ay naliligo at nangingisda sa ilog na iyon. Ito ang kanyang paboritong lugar. "Ang ganda ng ilog na ito," lagi niyang sinasabi. Ngunit isang araw, may dumating na mga lalaki. Sinabi nila na gusto nilang gawing basurahan ang ilog upang magtayo ng pabrika. "Malaki ang perang kikitain natin dito," sabi ng isang lalaki. Nag-alala si Bebang. "Huwag ninyong sirain ang ilog!" sabi niya. "Dito kami kumukuha ng tubig at pagkain." "Bata ka lang," sagot ng lalaki. "Hindi mo alam ang tungkol sa pera." Hindi sumuko si Bebang. Inanyayahan niya ang kanyang mga kaibigan at kapitbahay. "Tulungan ninyo akong ipagtanggol ang ating ilog," sabi niya. "Hindi lamang ito ilog—ito ang ating buhay." Nagtipon ang mga tao. Nag-usap sila at nagplano kung paano ipagtanggol ang ilog. Sumulat sila ng liham sa alkalde. Nagpunta sila sa tanggapan upang magprotesta. Narinig ng alkalde ang kanilang mga hinaing. "Susuriin natin ito," sabi nito. Hindi nagtagal, ipinagbawal ng pamahalaan ang pagtatapon ng basura sa ilog. Ang mga lalaking nagbabalak na sirain ito ay pinagmulta. Naging ligtas ang ilog. Masayang-masaya si Bebang. "Nagawa natin!" sigaw niya. "Dahil nagkaisa tayo." Mula noon, naging mas responsable ang mga tao sa pangangalaga ng ilog. Hindi na sila nagtapon ng basura rito. Sa halip, sila ay nagtanim ng mga puno sa paligid nito. Natutunan ng lahat na ang kalikasan ay hindi dapat sirain para sa pera. Ito ay dapat ingatan dahil ito ang nagbibigay sa atin ng buhay.
