App Market
Ik ben 41 jaar en kom uit Rotterdam. Ik rijd inmiddels bijna twaalf jaar vrachtwagen. De afgelopen zeven jaar vooral internationale ritten. Duitsland, Oostenrijk, Polen, België, Frankrijk, soms verder de Benelux in. Achter het stuur zie je half Europa, maar meestal alleen vanaf de snelweg, een parkeerplaats of door de voorruit. Als je iemand vraagt hoe het is om vrachtwagenchauffeur te zijn, denken de meeste mensen aan vrijheid. Je zit hoog, rijdt door het landschap, niemand staat constant achter je en elke week ben je ergens anders. Alleen is de werkelijkheid iets anders. Wekker om vier uur ’s ochtends. Koffie uit de automaat. Vrachtwagen controleren. Tachograaf. Laden. Wachten bij het laadperron. File. De planner. Nog een telefoontje. Tijdstip van lossen. Een plek zoeken om te slapen. En vooral ben je voortdurend de tijd aan het berekenen. Hoe lang nog tot je pauze. Hoeveel kilometer tot de klant. Hoeveel diesel. Hoeveel geld tot het salaris binnenkomt. Ik rijd een DAF. Hij is niet nieuw, maar ik ken hem inmiddels bijna als mijn eigen handen. Aan het geluid hoor ik wanneer er iets niet klopt. Ik weet wanneer de AdBlue problemen begint te geven, wanneer de banden geen seizoen meer meegaan en wanneer de motor ergens moeite mee heeft. Mijn vrouw Petra werkt in een winkel. We hebben twee kinderen. Matěj is 11 en Klára 7. Als je kinderen klein zijn, zeg je tegen jezelf dat je dit allemaal voor hen doet. Dat je een paar jaar wat meer onderweg zult zijn, wat geld opzijzet en dat het daarna beter wordt. Maar de jaren gaan sneller voorbij dan de kilometers op de tachograaf. Opeens merk je dat je zoon bijna alleen uit school naar huis komt, je dochter foto's van schoolreisjes laat zien en jij de helft van hun jeugd via WhatsApp hebt meegemaakt. We hadden het niet slecht. Maar luxe was het zeker niet. Een appartement in Rotterdam. Een oudere auto voor Petra. Mijn vrachtwagen. Gewoon boodschappen doen. Geen dure restaurants. Geen nieuwe telefoons ieder jaar
