👉🏻 👉🏻 👉🏻
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਲਗਭਗ 25,000 ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਡਾਲਰ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਕਿਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੁਗਤਾਨ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਬਿਲਕੁਲ ਪਾਗਲਪਨ ਕਹਿੰਦੇ… ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ — ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਫ਼ੋਨ ਕਰਜ਼ਾ ਵਸੂਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਏਜੰਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਫ਼ੋਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਦੋ ਨੌਕਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ 70 ਘੰਟੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਸ਼ਿਫ਼ਟਾਂ, ਡਬਲ ਸ਼ਿਫ਼ਟਾਂ, ਲਗਭਗ ਬਿਨਾਂ ਨੀਂਦ ਦੇ। ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪੈਸੇ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਹੀਟਿੰਗ ਜਿੰਨੀ ਘੱਟ ਹੋ ਸਕੇ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ — ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਈ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸਸਤਾ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਗੈਸ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਬਿੱਲ ਭਰਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਪੈਸੇ ਬਚੇ ਰਹਿਣ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਸੋਚਾਂ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਹੀ ਨਾਕਾਮ ਹਾਂ। «ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ? ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?» ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਨਾ ਪੈਸੇ, ਨਾ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ। ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮੁੜ ਮੁੜ ਲੜਨ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦੇ ਹੀ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਬੈਂਕ ਖਾਤੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਤਲੀ ਜਿਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਵੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਬਸ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਖ਼ਿਰ ਇੰਨੀ ਬੇਕਾਬੂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਮਾਂ ਕੱਟਣ ਲਈ ਅਤੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਭੁੱਲਣ ਲਈ ਮਕੈਨਿਕਲ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ Facebook ਫੀਡ ਸਕ੍ਰੋਲ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਐਪ ਬਾਰੇ ਇਹ ਪੋਸਟ
