👉🏻 👉🏻 👉🏻
ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਹਾਂ। ਕੈਨੇਡਾ। 🇨🇦🙏 ਮੈਂ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ। ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਟਰੱਕ ਚਲਾ ਕੇ ਕੁਝ ਪੈਸੇ ਕਮਾ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ 😔 ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰ 🚛। ਹਫ਼ਤੇ ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ। ਰਾਤਾਂ ਕੈਬਿਨ ਵਿੱਚ। ਕਦੇ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਕੋਨੇ ਤੱਕ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ, ਕਦੇ ਛੋਟੇ ਰੂਟ — ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਘਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ। ਕੈਨੇਡਾ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ। ਇਹ ਥਕਾਵਟ ਬਣ ਗਿਆ। ਬਿੱਲ ਬਣ ਗਏ। ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਘਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਸੀ 🏠😞 ਸਿਮਰਨ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ 💔 ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਪਿਓ ਸੀ। ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਰਾਇਆ ਭਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਗਾਇਬ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ 🍚 ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋਮਵਰਕ ਕਰਦੀ 📚 ਸੀਰੀਅਲ ਲਾ ਕੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦੀ 📺 ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਬਚਪਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ: ਸੜਕ ਤੋਂ ਭੇਜੇ ਮੈਸੇਜ, ਤਸਵੀਰਾਂ, ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ «ਓਕੇ» 📱😔 ਜਨਮਦਿਨ ਅਕਸਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ — ਕਿਸੇ ਟਰੱਕ ਸਟਾਪ ਤੋਂ ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ 🎂📞 ਤੋਹਫ਼ੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦੇ 🎁 ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਦੇਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ 🎒🚪 ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਪਟਕਿਆ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਘਰ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਪਿਓ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰੂਟਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ 😡 ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਆਇਆ: ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੀ 😔 ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ। ਬਸ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇੱਕ ਮਾਈਗ੍ਰੈਂਟ ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰ ਨੂੰ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਚਲਦੇ ਰਹੋ, ਚੁੱਪ ਰਹੋ, ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਂਦੇ ਰਹੋ 💪🤐💵 ਪੈਸੇ ਇਸ ਲਈ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਡੁੱਬੀਏ ਨਾ। ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ 🏠❌ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਲੈ ਕੇ ਗਏ 🏥🚨 ਮੈਂ ਅਲਬਰਟਾ ਤੇ ਸਸਕੈਚਵਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਤੇ ਸੀ। ਦੋ ਕਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਿਆ 📵 ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: «ਤੁਸੀਂ ਪਿਓ ਹੋ? ਤੁਰੰਤ ਆਓ» ☎️😨 ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਕਹੀ: ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਤਾਰ ਲੰਮੀ ਹੈ ⏳ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਕਲੀਨਿਕ। ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ $17,000 ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ 💵😰 ਕਾਰਡ ਉੱਤੇ ਇਸ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਕਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਰਜ਼ੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਐਨੀ ਵੱਡੀ ਰਕਮ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਸੀ 🏦❌ ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਿੰਗ, ਕਿਰਾਇਆ, ਖਾਲੀ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਲਿਮਿਟ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ — ਪਰ ਉਹ ਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ 🪑 ਤੇ ਉਹ ਪੈਸੇ ਗਿਣਦਾ
