💔😢 33 JAAR, ALLEENSTAANDE MOEDER IN ROTTERDAM. GISTEREN LIEP IK IN TRANEN DE SUPERMARKT UIT Mijn naam is Laura Jansen, ik ben 33 jaar en ik voed mijn 8-jarige zoon Lucas alleen op in Rotterdam-Zuid. Voor wie hier niet woont — Nederland wordt in de media vaak geschetst als een rijk land waar alles goed geregeld is. Maar mijn realiteit is heel anders: de wekker om zes uur 's ochtends, eindeloos wachten op de tram en een salaris als winkelassistent in een kledingzaak op de Lijnbaan dat al verdwenen is voordat het goed en wel op mijn rekening staat. Met € 1.850 per maand in Rotterdam leef je niet — je probeert gewoon te overleven. Tussen de huur die is gestegen naar € 1.250, de schoollunch voor Lucas, energie, gas en € 92 voor de OV-chipkaart, is het geld in de eerste dagen van de maand al gevlogen. Op mijn kaart had ik nog maar € 30 over tot het einde van de maand. Alles werd twee maanden geleden onhoudbaar toen ik een aangetekende brief van de rechtbank ontving: een betalingsachterstand van € 6.500 bij de bank, die ik had opgenomen om de kosten van de voorgaande maanden te dekken. Ik leefde in voortdurende angst dat mijn rekening op elk moment geblokkeerd zou worden. Afgelopen dinsdag kwam Lucas thuis van school en liet me een folder zien: — Mama, mijn klasgenootjes gaan op zwemles. Het kost € 140 inclusief inschrijving… mag ik ook? Ik keek in zijn ogen vol hoop — en toen bedacht ik dat ik die ochtend mijn laatste € 150 had overgemaakt naar de bank als aflossing. Resterend saldo: € 30. Ik aaide hem over zijn bol en legde uit dat het deze maand gewoon niet ging lukken. Lucas glimlachte bedroefd en zei: "Geeft niet hoor mama, het is goed, ik vond zwemmen toch al niet zo leuk." Met zijn acht jaar probeerde hij mij al te beschermen zodat ik me niet slecht zou voelen. Dat moment brak mijn hart in duizend stukjes. De volgende dag ging ik naar de plaatselijke supermarkt om iets voor het avondeten te halen. Bij de kassa, toen het bedrag € 34 was, werd de kaa
