"Ik stond in de hal van het flatgebouw met een boodschappentas in mijn hand en luisterde hoe mijn zoon achter de deur aan zijn oma vroeg of ik al was thuisgekomen. En ik kon niet aanbellen, want in de tas zat niet alles wat hij had gevraagd." Ik heet Mélusine Deschamps. Ik ben 35 jaar oud. Ik werk als administratief medewerker in een tandartspraktijk. Van buiten klinkt dat normaal: een schoon kantoor, een witte jas, computer, telefoon, afspraken met patiënten. Maar in werkelijkheid — de hele dag glimlach je naar mensen die met één enkele betaling kunnen afsluiten wat voor mij een probleem is voor een hele maand. Iemand laat implantaten plaatsen. Iemand betaalt voor een bleekbehandeling. Iemand vraagt rustig of hij meteen met de kaart kan betalen. En ik vraag me in die tijd af of ik genoeg heb voor de boodschappen tot vrijdag. Ik ben al vier jaar gescheiden. Mijn zoon Arthur zit in de tweede klas. Hij is een goede jongen. Heel rustig. Te rustig voor zijn leeftijd. Zulke kinderen leren s