Wheel of Towers App - App Store
ΔΟΎΛΕΥΑ ΟΔΗΓΌΣ ΑΣΘΕΝΟΦΌΡΟΥ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΊΑ, ΜΈΧΡΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΉΡΑΝ ΤΗΝ ΆΔΕΙΑ Με λένε Χρήστο Νικολάου. Είμαι 32 χρονών. Έλληνας. Πέντε χρόνια τώρα στη Γερμανία. Έφυγα από τη Θεσσαλονίκη το 2021. Εδώ δούλευα στο ΕΚΑΒ οχτώ χρόνια. Ήξερα κάθε δρόμο — Εγνατία, Άνω Πόλη, λιμάνι, παραλία. Αλλά η Ελλάδα δεν πλήρωνε. 1.650 ευρώ. Με νυχτερινά. Με σαββατοκύριακα. Με ασθενείς που τους κουβαλάς στα σκαλιά πέντε ορόφων χωρίς ασανσέρ. Στη Γερμανία μου πρόσφεραν 2.800 καθαρά. Για το ίδιο πράγμα. Έκανα τα χαρτιά. Πέρασα την αναγνώριση. Μετακόμισα στο Ντόρτμουντ. Δούλευα στην τοπική Rettungsdienst. Το ασθενοφόρο στη Γερμανία είναι άλλο επίπεδο. Καινούργια αμάξια. Εξοπλισμός που δουλεύει. Διαδικασίες που τηρούνται. Αλλά η γλώσσα. Είχα μάθει γερμανικά. Πιστοποιητικό Β2. Αλλά το ιατρικό γερμανικό είναι άλλο πράγμα. Ο ασθενής φωνάζει, οι συγγενείς φωνάζουν, ο διαχειριστής μιλάει γρήγορα. Πρέπει να καταλαβαίνεις αμέσως. Χωρίς να ξαναρωτάς. Τα πρώτα δύο χρόνια τα έβγαλα στα νύχια. Οι συνάδελφοι εντάξει άνθρωποι. Αλλά όταν δεν πιάνεις το αστείο στο φαγητό — κάθεσαι σιωπηλός. Όταν γελάνε όλοι στη σύσκεψη — χαμογελάς χωρίς να ξέρεις γιατί. Πέντε χρόνια — και είμαι ακόμα «der Grieche». Μισθός 2.800 ευρώ. Ενοίκιο στο Ντόρτμουντ — 780. Μικρό στούντιο, αλλά μόνος μου. Φαγητό — 280. Μετακινήσεις, τηλέφωνο, ίντερνετ — 110. Εμβάσματα στη μαμά στη Θεσσαλονίκη κάθε μήνα — 350. Η μαμά μένει μόνη. Σύνταξη 480 ευρώ. Ενοίκιο, κοινόχρηστα. Συμπληρώνω εγώ. Έτσι γίνεται στα δικά μας. Έμεναν γύρω στα 1.200 ευρώ. Με γερμανικά δεδομένα δεν είναι πολλά. Αλλά έβαζα στην άκρη. Έτσι ζούσα μέχρι τον Μάρτιο του 2026. Στις 28 Μαρτίου είχα νυχτερινή. Βαριά. Δύο κλήσεις η μία πάνω στην άλλη. Μετά μεταφορά στο Klinikum Dortmund — περιμέναμε στα επείγοντα σχεδόν μιάμιση ώρα. Μετά άλλη μία κλήση ξημερώματα. Γύρισα σπίτι στις έξι και μισή. Η μαμά τηλεφώνησε στις οχτώ. Η αδερφή ήταν άρρωστη. Έπρεπε να παραλάβω κάποια χαρτιά από το προξενείο στο Ντίσελντορφ για να τα στείλω μέσω γνωστών στην Ελλάδα. Με παρακάλε
