Wheel of Towers App - App Store
ΔΟΎΛΕΥΑ ΟΔΗΓΌΣ ΑΣΘΕΝΟΦΌΡΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΊΚΗ, ΜΈΧΡΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΉΡΑΝ ΤΗΝ ΆΔΕΙΑ Με λένε Χρήστο Νικολάου. Είμαι 32 χρονών. Οχτώ χρόνια δούλευα οδηγός στο ΕΚΑΒ — στη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι ήσυχη πόλη. Κέντρο — μποτιλιάρισμα στην Εγνατία από το πρωί ως τη νύχτα. Άνω Πόλη — στενάκια που μόλις χωράει το αμάξι. Παραλία — τουρίστες, μηχανάκια, τραμ. Λιμάνι — νταλίκες. Όταν πας σε κλήση, δεν πατάς απλώς γκάζι. Σκέφτεσαι συνέχεια: πού να παρακάμψεις, πού οι αντίθετοι δεν θα σε αφήσουν, πού οι πεζοί δεν ακούνε σειρήνα. Στο ΕΚΑΒ δεν είσαι απλώς οδηγός. Είσαι μέλος της ομάδας. Κουβαλάς φορείο. Βοηθάς να ακινητοποιηθεί ο ασθενής. Ξέρεις ότι να αργήσεις πέντε λεπτά — μερικές φορές είναι τα πάντα. Ο στόλος μας ήταν παλιός. Αμάξια 8–10 χρονών. Μερικά με πάνω από 300.000 χιλιόμετρα. Δεν τα αποσύρουν όσο κινούνται. Και με τέτοια χιλιόμετρα χαλάει τα πάντα. Ανάρτηση. Φρένα. Ηλεκτρικά. Κλιματιστικό — ειδικά το καλοκαίρι στους +38. Πόρτες που κολλάνε. ABS που ψεύδεται. Μηχανικοί υπάρχουν. Αλλά η ουρά είναι πάντα μεγάλη. Τα μικρά τα κάναμε μόνοι μας. Έμαθα πράγματα που δεν διδάσκονται πουθενά. Μισθός για όλα αυτά — 1.650 ευρώ το μήνα. Με νυχτερινά και σαββατοκύριακα. Ενοίκιο στη Θεσσαλονίκη — 480 ευρώ. Σούπερ μάρκετ για δύο με τη μαμά — 260. ΔΕΗ, νερό, κοινόχρηστα — 140. Τηλέφωνο, ίντερνετ — 45. Βενζίνη — 80. Φάρμακα της μαμάς κάθε μήνα — 120. Αν έμεναν 100–150 ευρώ — αυτός ήταν καλός μήνας. Η μαμά μένει μαζί μου. Έτσι γίνεται στα δικά μας. Κανείς δεν το συζητά. Απλώς έτσι είναι. Έτσι ζούσα μέχρι τον Μάρτιο του 2026. Στις 28 Μαρτίου η μαμά μου ζήτησε να την πάω στη Βέροια — στην αδερφή της. Μπορούσε με λεωφορείο. Το ΚΤΕΛ πηγαίνει τακτικά. Αλλά με αλλαγή, με αναμονή, με τα γόνατά της και τις τσάντες. Είπε απλά: — Αν μπορείς, πήγαινέ με. Δεν θέλω μόνη. Είπα — θα σε πάω. Την προηγούμενη νύχτα είχα βάρδια. Βαριά. Δύο κλήσεις η μία μετά την άλλη. Μετά μεταφορά στο ΑΧΕΠΑ — το μεγάλο νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη. Μετά σχεδόν μιάμιση ώρα αναμονή στα επείγοντα. Μετά άλλη μία
