{{product.short_description}}
Ήμουν γιατρός. Και έκανα λάθος. Οι γιατροί λένε ότι ο αρθρικός χόνδρος μετά την ηλικία των 50 ετών δεν αναγεννάται. Τότε γιατί αποκαταστάθηκε σε αυτούς τους 17.000 ανθρώπους; Τι κάνουν διαφορετικά; Ονομάζομαι Έλενα Σταύρου, είμαι 68 ετών. Συνταξιούχος παθολόγος από την Αθήνα. Εργάστηκα 34 χρόνια στο σύστημα υγείας. Είδα χιλιάδες ασθενείς. Έγραψα χιλιάδες συνταγές. Και γι' αυτό ακριβώς μου είναι τόσο δύσκολο να γράψω αυτό που θα γράψω τώρα. Επί 34 χρόνια έστελνα τους ασθενείς μου στο φαρμακείο. Τους συνταγογραφούσα αντιφλεγμονώδη, παυσίπονα, αλοιφές. Έλεγα ακριβώς αυτό που μας έμαθαν στο πανεπιστήμιο: ο χόνδρος δεν αποκαθίσταται, μπορούμε μόνο να επιβραδύνουμε την καταστροφή, μετά τα 50 αυτό είναι αναπόφευκτο. Το πίστευα. Το επαναλάμβανα χιλιάδες φορές, κοιτάζοντας τους ασθενείς μου στα μάτια. Και μετά έγινα η ίδια ασθενής. Όλα ξεκίνησαν πριν από τρία χρόνια. Πρώτα το δεξί γόνατο. Το πρωί ένιωθα σαν κάποιος να το είχε γεμίσει με τσιμέντο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Καθόμουν στην άκρη του κρεβατιού και περίμενα. 10 λεπτά. 15 λεπτά. Μέχρι να καταφέρω επιτέλους να το λυγίσω κανονικά. «Είναι η ηλικία», έλεγα στον εαυτό μου. Μην το κάνεις θέμα. Ξέρεις ακριβώς τι είναι αυτό και τι ακολουθεί. Μετά από έξι μήνες άρχισε να πονάει και το αριστερό γόνατο. Μετά από ένα χρόνο, το ισχίο. Μετά από ενάμιση χρόνο δεν μπορούσα πλέον να ανέβω τις σκάλες χωρίς να σταματάω σε κάθε πλατύσκαλο. Στεκόμουν πιασμένη από την κουπαστή και ένιωθα τους γείτονες να με προσπερνούν. Δεν σήκωνα τα μάτια μου. Ντρέπομαι να το παραδεχτώ, αλλά δεν ήθελα να δω τα πρόσωπά τους. Εγώ, που όλη μου τη ζωή πήγαινα στη δουλειά στην κλινική με τα πόδια. Εγώ, που μισούσα τα ασανσέρ, θεωρώντας τα καπρίτσιο των τεμπέληδων. Εγώ, που σε κάθε γάμο χόρευα συρτάκι μέχρι τις τέσσερις το πρωί. Έκανα ακτινογραφία. Γνωρίζω τον ακτινολόγο, δουλέψαμε μαζί τριάντα χρόνια στο δημόσιο νοσοκομείο. Δεν μπορούσε να με κοιτάξει στα μάτια όταν μου έδινε το αποτέλεσμα. Αρθρίτιδα τρίτου βαθμού και στα δύο γόνατα. Φθορά του ισχίου.
