E bëra unë deri këtu. Tani është radha jote 👉
💔😭 Kisha frikë se për shkak të këtij aplikacioni djali im do ta linte shkollën… Por në fund pikërisht ai shpëtoi të ardhmen e familjes sonë 👇 Emri im është Erisa. Jam 34 vjeçe. Jemi nga Shqipëria 🇦🇱 Unë, burri im dhe dy fëmijët tanë. Djali — 13 vjeç. Vajza — 3 vjeçe. Kjo foto është bërë ditën e nisjes sonë për në Gjermani 🇩🇪 Mëngjes herët. Valixhe. Fëmijë të përgjumur. Dhe shpresa se përpara do të ishte më mirë. Tre vite më parë morëm një vendim shumë të vështirë — u shpërngulëm. Për hir të fëmijëve. Shkollë e mirë për djalin. Arsim. Gjuhë. E ardhme. Dadoshë për vajzën. Sepse me një fëmijë të vogël është e pamundur të punosh me orar të plotë. Ne besonim se do t’ia dilnim. Por realiteti ishte i pamëshirshëm. Shkolla. Pagesat. Librat. Kurse shtesë. Dadoshja. Qiraja. Sigurimet. Çdo faturë — si një goditje. Punonim pa pushim. Jetonim vetëm për të paguar. Ndonjëherë nuk kishim forcë as të flisnim. Burri im — logjistikë. Kamionë. Kuti të rënda. Turne 10–11 orë. Duart i dridheshin. Shpina i digjte. Unë — kuzhinë. Nxehtësi. Zhurmë. Presion i vazhdueshëm. Pastaj shtëpia. Fëmijët. Heshtje. Paratë mbaronin më shpejt se sa vinin. Nuk vdisnim urie. Por jetonim me frikë çdo muaj. Djali përpiqej. Mësonte. Nuk ankohej. Ndonjëherë thoshte ngadalë: “Mami… ndoshta është më mirë të shkoj në një shkollë normale?” Dhe zemra ime copëtohej. Pastaj u bë edhe më keq. Burri im dëmtoi shpinën. Një gabim. Një sekondë. Punë — e ndaluar. Ai rrinte në shtëpi dhe përsëriste: “Ju zhgënjeva…” Natën e dëgjoja duke qarë. Kjo ishte më e frikshme se çdo faturë. Mbeta vetëm. Punë. Borxhe. Përgjegjësi për të gjithë. Një ditë, gjatë një pauze të shkurtër, një kolege më tregoi telefonin. Dragon Pour. “Kam tërhequr 600 €”. Nuk e besova. Por mendimi nuk më linte rehat. Në mbrëmje, në kartë — 131 €. Depozitova 20 €. Pa shpresë. Rrotullimi i parë — asgjë. I dyti — pak. I treti — prapë asgjë. Doja ta mbyllja… Dhe papritur — dritë. Muzikë. BONUS ✨ x10 x25 x40 Në
