E bëra unë deri këtu. Tani është radha jote 👉
😭 APLIKACIONI I SHKATËRRUAR QË NA NXORI NGA FUNDİ 😭 Më quajnë Erisa, jam 34 vjeç. Jam nga Shqipëria, dhe jetoj në Gjermani tashmë 5 vjet. Jetoj këtu me dy fëmijët e mi. Të them të drejtën... këtë kanë qenë vitet më të errëta të jetës sime. Jo sepse vendi është i keq — ai është i mrekullueshëm. Por ndonjëherë fati godet aq fort dhe me saktësi, sa nuk kupton si arrin të qëndrosh në këmbë. Unë mbeta vetëm me fëmijët. Dy vjet më parë vdiq bashkëshorti. Ai tha: «Nuk po ia dal më». Vajza sapo kishte lindur. Djali atëherë ishte 7 vjeç. Tani djali ka 9, dhe vajza 2 vjeç. Faturat. Qiraja. Barërat. Kopshti i fëmijëve. Me ditë punoja në lavanderi, mbrëmjeve pastronte zyra. Kthehesha pas mesnate. Djali, i gjumë, vinte dhe pëshpërite: «Mama, a do të vijë babai?»... Unë e përkëdhelja në kokë dhe pëshpërisja: «Së shpejti, biri im»... duke e ditur se kjo ishte gënjeshtër. Ne jetonim në një dhomë. Djali — 9 vjeç, vajza — 2. Ai bënte detyrat në dysheme. Ajo flinte në një karrocë të vjetër. Unë i shihja kur binte në gjumë, dhe mendoja: «I kam bërë zhgënjim. Nuk po ia dal fare». Dhe pastaj ndodhi ajo, për të cilën kisha frikën më të madhe. U sëmur djali. Temperaturë, kollë, spital. Mjekët thanë — bronkit. Duhej ilaçe dhe kujdes. Dhe tek unë — faturë për qiranë, borxh për energjinë elektrike. Rrija në farmaci dhe shikoja çmimet — dhe nuk mund të blija gjithçka. Atë natë nuk qava. Thjesht u ula në kuzhinë në bodrum dhe mendoja: «Nëse dorëzohem tani — çfarë do të ndodhë me ta?» Dhe shpëtimi nuk erdhi si në një përrallë të bukur. Ai erdhi në formën e një reklame të bezdisshme në Instagram. Dragon Pearls. E kisha parë njëqind herë. Gjithnjë e kaloj. Mendoja: «Mashtrim për naivët». Por atë natë… në tryezë ishin faturat. Në dhomë kolliste djali. Në llogari — 17 euro. Unë kalova faqet. Dhe përsëri ajo reklamë. Dhe një koment nga një grua: «Ia bleva djalit tim. Faleminderit». Diçka u thye brenda meje. Nuk i besoja, por mendova: «Jam në fund. Ku mund të bie më poshtë?» Shkark
