Voor jou, terwijl je de tanden op elkaar zet en je een weg baant door de modder: Armoede is misschien een startpunt dat je niet zelf hebt gekozen, maar het is zeker niet de eindbestemming van je leven. Ik weet dat armoede veel meer met zich meebrengt dan alleen een gebrek aan materiële middelen; het brengt een overweldigend gevoel van machteloosheid met zich mee. Het is de hulpeloosheid die je voelt bij plotselinge tegenslag; het schuldgevoel wanneer je ziet hoe je ouders steeds zwakker worden, terwijl je het gevoel hebt dat je niet kunt helpen; de eenzaamheid en het gevoel van onbeduidendheid – als een toeschouwer aan de zijlijn – onder de neonlichten van een drukke stad. Misschien heb je de hemel talloze keren gevraagd: "Waarom ik? Waarom beginnen anderen bij de finishlijn, terwijl ik met al mijn kracht worstel en de baan niet eens duidelijk kan zien?" Maar haal alsjeblieft diep adem, hef je hoofd en kijk naar de persoon in de spiegel: uitgeput, ja, maar nog steeds volhardend. Armoede is je huidige realiteit, maar het is absoluut niet je voorbeschikte lot. I. Armoede is geen schande; het is een beproeving. De samenleving kan materialistisch zijn, maar je mag nooit op jezelf neerkijken. Dat je in een arm gezin bent geboren, is niet jouw schuld; een gebrek aan middelen of connecties is geen inherente zonde. Armoede is geen ereteken om mee te koop te lopen, maar de veerkracht die het in je kweekt, is je kostbaarste bezit. Wie met een zilveren lepel in de mond is geboren, zal de intensiteit van jouw verlangen om je lot te veranderen misschien nooit echt begrijpen. De ontberingen die je hebt doorstaan, de uitputting die je hebt gevoeld en de bitterheid die je hebt weggeslikt, hebben onzichtbaar een onbreekbaar pantser om je heen gesmeed. Jij begrijpt de realiteit van het leven beter dan wie dan ook en bezit een vasthoudendheid die die van anderen overtreft. Deze vastberadenheid en veerkracht, diep in je wezen verankerd, zullen je grootste troef zijn bij het keren
