Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
"Het ontbrak me aan 2,40 euro aan de kassa. De mensen achter mij zuchtten, de caissière keek langs me heen, en ik stond daar met mijn telefoon in mijn hand en wilde gewoon verdwijnen." Ik heet Mélusine Deschamps. Ik ben 32 jaar oud. Ik voed mijn zoon alleen op. Hij is zeven. Ik werk als verkoopster in een kledingzaak. Het is niet de slechtste baan, maar eerlijk gezegd — wanneer je de hele dag andermans spullen opvouwt, nieuwe jassen ophangt, glimlacht naar mensen en hen helpt kiezen wat je zelf niet kunt betalen, dan breekt er iets langzaam van binnen. Het salaris komt — en verdwijnt bijna meteen. De huur. Elektriciteit. Internet. Het abonnement voor de bus of tram. Schoolmaaltijden. Medicijnen, wanneer mijn zoon weer hoest. Boodschappen die elke week duurder worden. Uiterlijk leef ik niet slecht. We hebben een proper appartement. Mijn zoon heeft kleren. Ik zorg er altijd voor dat hij niet ziet hoe ik de laatste munten tel. Maar ik tel ze. Elke maand. Elk kassabonnetje. Elke keer dat ik naar de winkel ga. Het ergste gebeurde die week toen er een brief van de bank kwam. Een schuld die ik al sinds de vorige winter met me meesleepte, kon niet langer worden uitgesteld. Als ik de betaling niet voor het einde van de maand deed — boetes, telefoontjes, nieuwe problemen. Ik zat op een avond in de keuken met die brief voor me en staarde naar de muur. Mijn zoon kwam in zijn pyjama uit zijn kamer en legde een papiertje op tafel. — Mama, de school organiseert een uitstapje. Mag ik ook mee? Ik nam dat papiertje. De prijs was niet astronomisch. Voor sommigen — een kleinigheidje. Voor mij die avond — een muur. Ik zei: — We zien wel, oké? Hij knikte en ging terug naar zijn kamer. En ik bleef zitten met dat papiertje in mijn hand en haatte mezelf om dat "we zien wel". Twee dagen later ging ik na het werk naar de supermarkt. Gewoon om iets voor het avondeten te halen: pasta, melk, brood, een yoghurt voor de kleine en de goedkoopste appels. Aan de kassa was het 24,40 euro. Op mijn kaar
