snflc.icu
Po e shkruaj këtë këtu sepse nuk kam askënd tjetër me kë të ndaja këtë. Kurrë nuk kam shkruar gjëra të tilla, dhe në përgjithësi rrallë rri në internet, thjesht nuk kam kohë për të gjitha këto, por dua të ndaj historinë time me vëllezërit e mi shqiptarë, të cilët gjithashtu jetojnë në Belgjikë dhe punojnë këtu për qindarka. Në familjen time në Shqipëri të gjithë mendojnë se unë kam pushtuar botën, se kam arritur suksesin. Mendojnë se jetoj në luks, se "kam krijuar veten" në Belgjikë. Sikur ta dinin vetëm të vërtetën... Më quajnë Ardian. Jam 34 vjeç. U zhvendosa në Belgjikë pesë vjet më parë, bashkë me gruan dhe djalin. Pesë vjet më parë u larguam nga shtëpia me dy valizë dhe një ëndërr gjigante. I premtova babait se do t'i ndërtoja një shtëpi të re. I premtova motrës se do t'i paguaja universitetin. Doja të isha ai djali me të cilin do të krenoheshin në qytetin tonë të vogël. Por realiteti më goditi në fytyrë që në muajin e parë. Përfunduam në Bruksel. Një qytet që në pamje është i bukur, por për njerëz si unë, ai shndërrohet në një kurth betoni. Gjeta punë në një magazinë logjistike. Në fillim dukekuri normale — gjithmonë kam qenë i fortë, nuk kam frikë nga puna e rëndë. Por me kalimin e kohës kuptova se unë këtu nuk jam thjesht një punëtor. Unë jam një "i padukshëm". A e dini se çfarë do të thotë të jesh i padukshëm? Është kur punon 12 orë në ditë nën shiun e gjatë dhe tërthorë të Belgjikës, duke mbajtur pako dhe kuti që peshojnë më shumë se jeta jote. Është kur shefi yt, një belg që as nuk e mban mend emrin tënd, bërtet para të gjithëve sepse ke vendosur një mall në vendin e gabuar. Dhe ti hesht. E gëlltiz gjithë atë mllekin, shtrëngon dhëmbët dhe vazhdon të punosh. Sepse e di: nëse përgjigjesh, nëse tregon karakter, të dëbojnë në të njëjtën ditë. Dhe ti nuk i ke dokumentet që të jenë plotësisht në rregull. Jeton në frikë të vazhdueshme nga policia, nga kontrollet, nga fakti që një hap i gabuar — dhe ti do të gjesh veten në stacion me një val
